Κυριακή, 21 Ιουνίου 2009

ΣΤΩΝ ΨΑΡΩΝ ΤΗΝ ΟΛΟΜΑΥΡΗ ΡΑΧΗ

Σάββατο απόγευμα . To πλοίο με έκτακτο δρομολόγιο, μπαίνει στο λιμάνι των Ψαρών.
Όπως κάθε χρόνο αυτές τις μέρες ...

Πρέπει να είμαι εδώ..

Ψηλά στο ύψωμα, η ιστορική εκκλησιά του Αγίου Νικολάου.
Οι Ψαριανοί που περίμεναν στο ίδιο αυτό λιμάνι ,εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ τον Κωνσταντή να γυρίσει από την δουλειά του, τον σήκωσαν στα χέρια μέχρι την εκκλησιά . Για να δοξολογίσoυν όλοι μαζί τον Άγιο, που τον βοήθησε να πυρπολήσει την Τουρκική ναυαρχίδα.
Η μακελεμένη και πνιγμένη στον καπνό και το αίμα Χίος, έπρεπε να πάρει μια βαθειά ανάσα..

Την ίδια ώρα, ο ουρανός, έρραινε ασήμι τη θάλασσα..

Μιά βιαστηκή καλησπέρα στον κυρ Κωσταντή..
Πρέπει να προφτάσω πριν σκοτεινιάσει, να ανεβώ στην Μαύρη Ράχη..
Να γονατίσω πάνω σε αυτό το βράχο και να σκύψω το κεφάλι κάτω από αυτό τον ουρανό...
Aυτός δεν είναι ο λόγος που με έφερε εδώ?

Από εκεί πάνω μπορεί κανείς να καταλάβει πόσα ζύγια πρέπει να βάλει , για να κερδίσει στη ζυγαριά της ζωής, την ελευθερία.

Ουρανό, θάλασσα, και βράχια...
Και μάτια να κοιτάζει μακρυά, πέρα από τον ορίζοντα..
Και ψυχή που να χωρά την απεραντοσύνη......

....και να θέλει να την κάνει δική της...

Να την απλώσει, και να την ανεμίζει φλάμπουρο..



Σκοτεινιάζει....
Τώρα που σκοτεινιάζει στον ορίζοντα , πρέπει να ξεκινήσουν τα πανηγύρια..

Οι χοροί


Οι λαμπαδοφορίες

Τα πυροτεχνήματα


Το ιερατείο και οι επίσημοι


Η Μπάντα του Στρατού

Tο άγημα του Πολεμικού ναυτικού


Και ύστερα όλοι θα φύγουν..


Θα μείνουν μονάχα οι βράχοι. Και η Μυκηναϊκή νεκρόπολις στο Αρχοντίκι.
Οι τάφοι που περιμένουν να τους ελευθερώσουν, για να μιλήσουν την ιστορία των Αχαιών της Τρωϊκής εκστρατείας...
Για την ίδια ιστορία που έχει μιλήσει ο Όμηρος με τα λόγια του γέρο-Νέστωρα:
"αν παραπάνω από τη Χιό τη βράχινη θα βγούμε
προς την Ψυριά(Ψαρά) από τα ζερβά ετούτη αφήνοντάς την ....."



Οι μαύροι βράχοι καταμεσίς του Πελάγου ...Πάνω τους είναι γατζομένες σαν απολιθώματα αχιβάδων, οι ανθρώπινες ψυχές.
Φορτωμένες με την ιστορία του Αιγαίου..
Εδώ στο σταυροδρόμι που συναντώνται τρεις Ήπειροι. Όπου ανιχνεύονται οι απαρχές της πολιτισμικής εξέλιξης του ανθρώπινου είδους...Η μήτρα που μέσα της κυοφορήθηκαν, αναπτύχθηκαν και θεμελιώθηκαν οι αξίες του παγκόσμιου πολιτισμού...
Εδώ που αιώνες τώρα το φως συγκρούεται με το σκοτάδι...

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2009

ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ





Ευχαριστώ πολύ , (αν και με σχεδόν απαράδεκτη καθυστέρηση, λόγω συνεχών μετακινήσεων), την ΑΣΤΡΙΑ για το δώρο που έκανε στην Μικροκλασματική ή Μορφοκλασματική απεικόνιση.
Την ευχαριστώ και για την γεναιοδωρία της, γιατί προφανώς υπάρχουν φίλοι bloggers πολύ πιό άξιοι από μένα, για να πάρουν το δώρο. Το fractal αποδέχεται to βραβείο αυτό , σαν πρόκληση για να γίνει καλλύτερο.
Και ακόμα το αποδέχεται, σαν μιά ευκαιρία να μιλήσει από αυτή τη θέση για καινούριους φίλους bloggers, που δημιούργησαν blogg μέσα στο 2009 και που σίγουρα αξίζουν το βραβείο της επίσκεψής σας στο blogg τους.
Σύμφωνα λοιπόν με τους κανόνες του παιχνιδιού, παραδίδω στην προσοχή σας, τους σχετικά νέους bloggerς που αξίζει να τους γνωρίσετε.

DARK FLOW (Απρίλιος 2009) http://porkorossoatadriano.blogspot.com/2009/04/blog-post.html#comments

DIMITRISP(SE XRONO ENESTOTA) (Mάϊος 2009) http://wwwalsoscom.blogspot.com/

ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ (Μάρτιος 2009) http://www.blogger.com/profile/17061674661175173031

ΑΖΑ (Απρίλιος 2009) http://karavaki69.blogspot.com/

ΜΑΝΟΣ (Ιανουάριος 2009) http://www.blogger.com/profile/07942984788315497242

Αυτή τη στιγμή οι επισκέπτες της Μικροκλασματικής απεικόνησης στάνουν σε μιά από τις δυνάμεις του 10, To 10 στην 4η Ευχαριστώ 10.000 φορές τους φίλους που πέρασαν από το σπίτι μου. Τους αφιερώνω αυτή την ανάρτηση..

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2009

Tα φεγγάρια της Κύμης























Κάθε φορά που στις μακρυές νυχτερινές μας περιπλανήσεις, η Μαρία μου μιλούσε για τα
μεγάλα φεγγάρια των παιδικών της χρόνων, την αντιμετώπιζα με κατανόηση..
Κάθε φορά που στα ποιήματά της (η Μαρία είναι γνωστή ποιήτρια) μιλούσε για τα φεγγάρια αυτά, τα διάβαζα με συμπάθεια…
Κάθε φορά που τα αναπολούσε..έκλεινα τα μάτια μου και την άφηνα να μιλά…

Όταν η Μαρία με κάλεσε να περάσουμε μαζί το τριήμερο, στο χωριό της μητέρας της στον Οξύλιθο της Κύμης, δεν ήξερα τίποτα για τα φεγγάρια της Κύμης…

Το βράδυ καταλάγιαζε ο θόρυβος της παραλίας του Οξύλιθου, και μια μεγάλη ευρυχωρία παραμέριζε τα σύννεφα, και απλονώταν πάνω από τη θάλασσα. Έκανε τόπο για να φανεί, πέρα μακρυά, στην απέναντι άκρη του Αιγαίου, μια τεράστια ροζ άχλυ που πάσχιζε να χωρέσει σε ένα μεγάλο ασαφή κύκλο, καρφώνοντας το κέντρο του, με φωτεινές πρόκες...
Όσο περισσότερο συμπυκνόνονταν η άχλυ και το περίγραμμα του μεγάλου κύκλου διαγράφονταν όλο και πιο καθαρά, τόσο πιο δυνατά άκουγα το φως να περνά μέσα από το πουκάμισό μου και να χαράζει τις συντεταγμένες του, πάνω στο σώμα μου..
Κάθε σημείο στο σώμα μου. γίνονταν στόχος και προορισμός για τις άπειρες γραμμές που έδεναν τον φωτεινό κύκλο του ορίζοντα της Ανατολής, με τα όνειρα μου.
Έπεσα στη θάλασσα για να ξεμεθύσω..
Είπα: Πρέπει να ταχτοποιήσω τα όνειρά μου. Ακριβώς, όπως τα ρούχα στο μπαούλο.
Στις όχθες του ακίνητου ποταμού πλάι, τα βατράχια ερωτεύονταν με δραματικές κραυγές..
Είπα: Σιγά-σιγά πρέπει να γυρίσω στο ξενοδοχείο. Να αφήσω τη θέση μου στο τίποτα..
Να κρύψω τη γύμνια μου. Να ξεμοναχιάσω τη μέθη μου..
Το βαρύ άρωμα της συκιάς, μου δείχνει το μονοπάτι, δίπλα στο ποτάμι. . Το φεγγάρι σχηματισμένο καθαρά πιά, σε λίγο θα πάρει την θέση του πάνω από τα ακίνητα νερά του ποταμού..
Ίσως τότε τα βατράχια να με λυπηθούν και να σωπάσουν τις κραυγές τους..

Ύστερα θυμήθηκα ένα ποίημα της Μαρίας που είχε σωθεί στην μνήμη μου και άρχισα να το ψυθιρίζω ανεπαίσθητα:

Περιπέτεια

Με μάγεψες κοντά σου
Βελλεροφόντη
με μάτια γεμάτα υποσχέσεις
για μιά βόλτα ως τ’ άστρα.

Και περπάτησα μέσα στο όνειρο
της παρουσίας σου
και κράτησα τ’ ολόχρυσο φέγγάρι
στα χέρια μου
Πάνω στον πήγασο
της δικής σου ενέργειας.

Μόνο που ο Δίας μάς πρόλαβε
με τον κεραυνό στο χέρι.


Από την συλλογή “Το γέλιο της Μέδουσας”(1994)

Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2009

ΠΌΣΟ ΠΟΛΥ ΜΟΙΑΖΟΥΜΕ!!!!

Πριν ένα χρόνο περίπου (παραμονή πρωτομαγιάς) το fractal έκανε τα πρώτα του βήματα στο
χάος του ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Ένα χρόνο μετά ...Είμαστε όλοι εδώ..Και μοιάζουμε όλοι τόσο πολύ!!!!
Κάποτε "Ο χρήστης kryos" είχε "πληκτρολογήσει" : Είμαστε όλοι ένα, αφού τα μόρια του αέρα που μας ενώνουν αποτελούνται από το ίδιο υλικό με μας..
Σας ευχαριστώ όλλους που σταθήκατε έστω και για λίγο στο κατώφλι της ψυχής μου και μοιραστήκαμε ένα ποτήρι δροσερό νερό.



Y.Γ
Αυτή η γιορτή άργησε λίγο , λόγω τεχνικών προβλημάτων που όμως ξεπεράστηκαν χάριν στη βοήθειια όλων σας . Μα πιό πολύ του φίλου που άργησε κάπως .. αλλά στο τέλος αποκαλύφθηκε!!
Kρατεός απάντων των θαλασσών.. Ένας πραγματικός Θαλασσοκράτωρ!
Να είμαστε όλοι καλά... και του χρόνου εδώ...και.... εκεί και παντού...