α-ντί-στα-ση

Mη..μη..μην είστε σκυθρωποί!!

Οι αμυγδαλιές θα ανθίσουν και φέτος..............................



Και μια μέλισσα που θα ψάχνει παντού τη γύρη....θα τη βρει.... στους ανθούς της..

Να.....να.... να.... την... βρήκε κιόλας....

Έτσι μπράβο..

Να σας δω να χαμογελάτε...


Υ.Γ
Η αμυγδαλιά με περίμενε σε μια γωνιά των ερειπίων της Φαιστού ...

Άνθιζε πλάι σε μια φραγκοσυκιά...της οποίας τη γύρη, λόγω ελλιπούς κατασκευής, (δεν διαθέτω ρύγχος) άντλησα με τα χέρια...

Η αντί-σταση της φραγκοσυκιάς, μου γέμισε αγκάθια τα χέρια και ένιωσα δυσφορία.


Όμως λίγο πιο δυτικά, στο σημείο που βρέθηκε ο δίσκος της Φαιστού,


συλλογίστηκα πως τούτος ο δίσκος δοξάζει ...το αίνιγμα 3500 χρόνια τώρα, καθώς αντι-στέκεται πεισματικά και θαρραλέα στην αποκρυπτογράφισή του......
Να μην προδώσει τον πολιτισμό που τον δημιούργησε.
Και ένοιωσα μια παράξενη ευφορία....

A-ντί-στα-ση !!!
.
.
Ο δίσκος της Φαιστού βρέθηκε το 1908 στα ερείπια του μεγάλου κτηρίου της Μινωϊκής Κρητης (Δεν είναι βεβαιωμένο οτι προκειται για ανακτορο) στη Φαιστό, στην Κρήτη. Η χρονολόγηση του, δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί με ακρίβεια, αλλά πιστεύεται πως ανήκει στη Mεσομινωική IIB περίοδο (17ος αιώνας π.X). H διάμετρος του είναι 16 εκ. και το πάχος του 2.1 εκ. Η μυστηριώδης επιγραφή του αποτελείται από 241 σύμβολα, 122 στην πλευρά A και 119 στην πλευρά B, σε σπειροειδή διάταξη. Τα 45 διαφορετικά σύμβολα τυπώθηκαν στον πηλό και μετά ο δίσκος ψήθηκε στη φωτιά. Πρόκειται για ιδεογραφική γραφή, πιθανότατα συλλαβική, της οποίας το κείμενο (γλώσσα), παρά τις αναρίθμητες προσπάθειες που έχουν γίνει για την αποκρυπτογράφησή του και την μέτρηση τελείως διαφορετικών μεθόδων, παραμένει άγνωστο. Συμβατικά η γραφή του ονομαστηκε από τους ερευνητές "Ιερογλυφικά Κρήτης" Οι ερευνητές καταλήγουν σε εντελώς διαφορετικά συμπεράσματα για τον σκοπό, το περιεχόμενο και τους δημιουργούς του. Ο δίσκος της Φαιστού παραμένει για τους αρχαιολόγους ένα αίνιγμα και έτσι αποτελεί σύμβολο αέναης επιστημονικής αναζήτησης.

Στο ..σπίτι..της ΑΖΑ

Ποιος είναι αυτός ο ουρανός....
Μου είναι δύσκολο να τον αναγνωρίσω..
Tα σύννεφα κρέμονται από τα τσιγκέλια του, παγωμένα σφαχτάρια..
Σαν να μην ξέρει τον ήλιο αυτός ο ουρανός.
Σαν να μην έχει ο ήλιος μονοπάτι εδώ.
Κάνει κρύο. 2 βαθμούς δείχνει το μπλε φωτεινό καντράν πάνω από τη θέση του οδηγού.
Μακρινά φώτα, υποψίες ζωής μέσα στο πηχτό κρύο σκοτάδι της παγωμένης πεδιάδας..
Κρυώνω. Τρέμω και ονειρεύομαι.
Ακόμα και τα όνειρά μου είναι παγωμένα.
Και γιαυτό, τρέμω ακόμα πιο πολύ..
Σπηλιά με κρύσταλλα από πάγους και σταλακτίτες μέσα μου..

Αυτό το ταξίδι δεν θέλω να τελειώσει πριν από μένα..
Να τελείωνα εδώ μέσα πριν φτάσω στον όποιο προορισμό...

Ύστερα τα φώτα άναψαν και το λεωφορείο σταμάτησε απότομα.
Μια πόλη φάνηκε να αναδύεται μέσα από το σκοτάδι.
Σε λίγα λεπτά τέσσερα ζεστά χέρια με αγκάλιασαν .


Ήταν πολύ ζεστά εδώ. μέσα σε αυτά τα χέρια
Και ακόμα πιο ζεστά ήταν σε ένα φωτεινό λουλουδιασμένο κήπο που τέλειωνε στο δωμάτιο
με το αναμμένο τζάκι.


Ένα ζεστό ποτήρι τσάι και μια λαχταριστή Κοζανίτικη πίτα....


Μα η κύρια πηγή εκπομπής ζεστασιάς, θαλπωρής , γαλήνης και αγάπης, ήταν τα χαμογελαστά πρόσωπα....
Το ένα το αναγνώρισα αμέσως ..
Ήταν το πρόσωπο της ΑΖΑ..