...Και τώρα ψηλά τα χέρια....

..
Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα
..

http://www.youtube.com/watch?v=XqxlQZ8WX6E&NR=1

..

.

Όσοι αναιδέστατα τόλμησαν να φλερτάρουν με την Άνοιξη
(π.χ Άστρια, Σταγόνα, Ξωτικό, Άϊναφετς, Κένταυρος, Ηλιογράφος, φτερό κλπ),
αλλά και όσοι άλλοι θα το τολμήσουν στο μέλλον, έχοντας πονηρό σκοπό να κυλιστούν στα χωράφια της ...

με τα κίτρινα...

....τα κόκκινα

ή τα γαλάζια σεντόνια της...



καλύτερα .. να το ξεχάσουν...

Η Άνοιξη της Χίου δεν έχει μάτια για σας.
Έχει μόνο, περιπαιχτικά γέλια από τις άγριες ορχιδέες της..






.






και ματωμένες καρδιές, καρφωμένες πάνω σε πράσινα σπαθιά, τους λαλάδες της..



.



Θα σας φυτέψει τύψεις με τα μικρά λαλαδάκια της, με τις λευκές καρδιές...



Θα σας πετάξει εκτυφλωτικά λευκά αστεράκια...


.


.
Θα σας μεθύσει με αρώματα ζουμπουλιών, και...
.

.
...θα σας τυλίξει σε δανδελένια δίχτυα.


.
Θα σας τρομοκρατήσει με κίτρινες αστραπές....


.
θα χτυπήσει συναγερμό με τις καμπανούλες της


.
και θα σας μαλώσει με θυμωμένα μάτια.
.

.
Ύστερα θα σας υποχρεώσει να σκαρφαλώσετε σε λεπτούς μίσχους
.

.


.
Και θα μείνετε με στόμα ολάνοιχτο από τη λαχτάρα της..
.

.
Οχι..., δεν θα σας αφήσει να την αγγίξετε...
.

.
Θα υπερασπιστεί την αγνότητά της, με τις λουλουδένιες βόμβες της.
.

.
Και θα κρατήσει το χρυσάφι της, μυστικό...
Μόνο για μένα..
.


Περαστικά σας......

Υ.Γ1
Ας κάνω μια προσπάθεια (δύσκολη) να σοβαρευτώ:

Τελευταία άκουσα μια ανακοίνωση σε ένα συνέδριο περιβαντολογικής εκπαίδευσης σύμφωνα με την οποία, στην Ευρώπη ενδημούν 20.000 φυτικά είδη, από τα οποία το 50% συναντάται στην Ελλάδα!!!!!! Και το μεγαλύτερο μέρος από αυτό το ποσοστό (δεν θυμάμαι ακριβώς το νούμερο) , φύονται στα Νησιά του Αιγαίου.
Υ.Γ2
Ευχαριστώ από καρδιάς το φίλο Παντελή Σαλιάρη για την προσφορά φωτογραφιών
από την εκπληκτική συλλογή του, "Οι ορχιδέες της Χίου"

H συνέχεια στο παραμύθι του χρόνου

.
Λόγω των εκτάκτων γεγονότων, η συνέχεια άργησε αλλά δεν αδράνησε. Εξ άλλου εκεί, στη γειτονιά των Αζτέκων ήταν το ιστολόγιο!..

Τυχαία?... Μπορεί...!!!!

Να θυμηθούμε μόνο πως η ανάρτηση του παραμυθιού του χρόνου, είναι αφιερωμένη στην ¨Σκοτεινή Ροή" Μια ιστοσελίδα που ακτινοβολεί από κάποιο μακρινό πλανητικό σύστημα.

Με απρόβλεπτη κανονικότητα!!!

********.

Εγώ είμαι που σας μιλά, Ο Σοτσιπίλλι..

Αν και δεν είμαι πια όπως με ξέρατε.

Aφοσιωμένος στην χάραξη της πέτρας του ήλιου, αρρώστησα βαριά ,

Μόνο ο θεός και η αγάπη της Τσαντίκo με κράτησαν στη ζωή, μέχρι να τελειώσω τον όρκο.

Από τότε έχουν περάσει τόσα χρόνια, και έχουν συμβεί τόσα πολλά!!

Όταν τελείωσε η πέτρα, οι ιερείς και ο κόσμος, με λατρευτικές πομπές και τελετές, την απόθεσαν στον μεγάλο ναό του Ήλιου.

Ύστερα τέλειωσαν οι τελετές, και ο κόσμος έφυγε από το ναό΄.

Εγώ έμεινα κοντά στην πέτρα όλη τη νύχτα αμίλητος, περιμένοντας τη φωνή του Θεού...

Ήρθε με την πρώτη του αχτίνα και με διέταξε:

"Ο χρόνος υποτάσσεται στους κύκλους μου.

Η περιοδικότητα της εμφάνισής μου, δίνει τους κύκλους της Ζωής.

Δεν θα εγκαταλείψεις ποτέ την πέτρα μου! "

Υποτάχθηκα στην εντολή του, και είπα πως, ναι. θα γίνω ιερέας στο ναό του.

Και ήταν εκείνη, την πρώτη αυγή , που ένας τεράστιος αετός πέταξε πάνω από το κεφάλι μου, και πριν προλάβω να καταλάβω, με απόθεσε στην πιο ψηλή βουνοκορφή που μόνο τα χιόνια κατοικούσαν..

Κρύωνα.... Μα ξαφνικά!

Ήταν απίστευτο!

Ήρθε κοντά μου η η αγαπημένη μου Τσαντίκο.

Όμορφη όσο ποτέ!

Με τις τεράστιες γαλανές φτερούγες της, με τύλιξε και μου ψιθύρισε πως είχε παρακάλεση τον θεό να με κάνει και μένα πουλί.

Τώρα πια δεν θα χωρίζαμε ποτέ!

Η μεγάλη μας αγάπη δεν θα είχε τέλος.....

Και αυτή η αγάπη ήταν η τύχη μας, αφού επειδή είμαστε πουλιά σωθήκαμε από την μεγάλη πύρινη βροχή της εποχής του τρίτου Ήλιου. Αλλά και από τον μεγάλο κατακλυσμό της εποχής του τέταρτου Ήλιου. (Μύθος των πέντε Ήλιων)

Έτσι φτάσαμε μέχρι την εποχή του πέμπτου Ήλιου που ο θεός Κετζαλκοάτλ μας ράντισε με τις σταγόνες από το αίμα του, το αίμα της αιώνιας ζωής...

Όμως μια μέρα, από την άλλη μεριά του Ωκεανού,

έφτασαν στον τόπο μας περίεργοι άνθρωποι .

(Χερνάντο Κορτέζ) με μεγάλες πιρόγες, που ποτέ δεν είχαμε ξαναδεί

Και αφάνισαν τον λαό μας.. .

Η πέτρα του Ήλιου σώθηκε, γιαυτό ακριβώς.. Επειδή ήταν πέτρα!

Όλο τον καιρό που οι άνθρωποι αυτοί (που μισούσαμε, για το κακό που είχαν φέρει μαζί τους) ήταν στον τόπο μας, η αγαπημένη μου και εγώ, φυλάγαμαι την πέτρα του Ήλιου και ούτε στιγμή δεν την αφήσαμε. Μέχρι που ο λαός μας έδιωξε τους μισητούς ανθρώπους .

Ύστερα η πέτρα του Ήλιου μπήκε στο μεγάλο σπίτι του Μεξικού, που το είπαν Μουσείο. Και τότε πια, ησυχάσαμε και μεις.

Από τότε η αγαπημένη μου και εγώ γυρνάμε τον κόσμο και μαθαίνουμε πως μετρούν το χρόνο, οι άλλοι άνθρωποι.

Είδαμε και μάθαμε τόσα πολλά για τα «ρολόγια» όπως λένε σήμερα τις πέτρες του Ήλιου, που δεν κατασκευάζονται πια από πέτρες.

Είδαμε και ακούσαμε τόσα πολλά για αυτά τα ρολόγια….

Οι άνθρωποι κομμάτιασαν το χρόνο της ημέρας σε μικρά κομμάτια που τα είπαν ώρες και ακόμα πιο μικρά που τα είπαν λεπτά, και ακόμα μικρότερα που τα είπαν δευτερόλεπτα

Ποτέ δεν καταλάβαμε γιατί οι άνθρωποι χρειάζονται να μετρούν τόσο πολύ μικρά κομμάτια του χρόνου.

Μας άρεσε όμως που στόλιζαν τα ρολόγια τους με όμορφα στολίδια και πολύτιμες πέτρες.

Γιατί αυτό θύμιζε αμυδρό, την δική μας πέτρα του Ήλιου.

Είδαμε ένα βυζαντινό ρολόι πάνω στο τραπέζι ενός μεγάλου άρχοντα στην Κωνσταντινούπολη, Είδαμε Το ρολόι στον μεγάλο πύργο του Ντόβερ που έγινε το 1340 και που δεν είχε λεπτοδείκτης



Το 1656 Είδαμε το πρώτο ρολόι με λεπτοδείχτες .

Από το 1721 οι άνθρωποι έδωσαν μεγάλη σκέψη για να φτιάξουν ρολόγια με μεγάλη ακρίβεια. Γιατί είπαν πως ο χρόνος είναι χρήμα..

Το 1730 τα ρολόγια λειτουργούσαν με φιάλη υδραργύρου, ενώ το 1740 κατασκεύασαν εκκρεμές με ορείχαλκο και ατσάλι.

Το 1830 οι άνθρωποι για να κάνουν πιο ακριβή τη μέτρηση του χρόνου χρησιμοποίησαν αντισταθμιστική πίεση.

Το 1920 τα εκκρεμεί ρολόγια ήταν ελεύθερης αιώρησης.

Στη δεκαετία του 1900 χρησιμοποίησαν κρυστάλλους χαλαζία,

Ενώ το 1980 τα ατομικά ρολόγια καισίου είχαν πετύχει τόση ακρίβεια ώστε να χάνουν ένα δευτερόλεπτο κάθε 3000 χρόνια..

Και τώρα που σας μιλούμε υπάρχει ένα ρολόι που το λένε NIST-7 και χάνει ένα δευτερόλεπτο κάθε τρία εκατομμύρια χρόνια!

‘Όμως ούτε αυτό ικανοποίησε τους ανθρώπους..

Λένε πως η NASA προσπαθεί να φτιάξει ρόλογια υδραργύρου που θα έχουν ακρίβεια ενός δευτερολέπτου κάθε τριάντα δισεκατομμύρια χρόνια!!!

Όχι….όχι Δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί οι άνθρωποι χρειάζονται αυτά τα ρολόγια.

Ακόμα και για να φτάσουν τα αστέρια δεν τα χρειάζονται.

Εγώ ο Σοτσιπίλλι. και η αγαπημένη μου Τσαντίκο δεν τα χρειαστήκαμε ποτέ και ας ταξιδεύουμε χιλιάδες χρόνια ανάμεσα στα αστέρια.

Χρόνος...Η πιό μεγάλη απόσταση ..

Αφιερωμένη στο blogg "Σκοτεινή ροή" για την ανάρτησή "η μεγαλύτερη απόσταση είναι ο χρόνος"

Όταν γνώρισα την αγαπημένη μου Τσαντίκο, είμαστε ακόμα παιδιά.

Tριγυρνούσαμε πιασμένοι χέρι-χερι στα μεγάλα δάση του τόπου μας και κολυμπούσαμε στα βαθιά ποτάμια και τις λίμνες του.

Κοιτάζαμε μαζί τον ουρανό και παρατηρούσαμε τις κινήσεις των ουράνιων σωμάτων για να μετρήσουμε τους μήνες τις εποχές και τα χρόνια

Και συχνά κοιμόμαστε στη σκιά του μεγάλου Ναού .

Πάντα την ίδια εποχή, τις μέρες που ο Χουϊτζιλοπότστλι ο Θεός του Ήλιου και του έθνους, έφευγε μακρυά μας και το κρύο πάγωνε τα ποτάμια και τις λίμνες, μας άρεσε να πηγαίνουμε στα δάση και να κοιτάζουμε ώρες το όμορφο πράσινο θάμνο, που στην κορυφή του άνθιζε ένα κατακόκκινο αστέρι.

Ξέραμε πως το κόκκινο αυτό αστέρι είχε γεννηθεί από την ραγισμένη από αγάπη καρδιά της θεάς Τσαλτσιουχτλίκουε που ήταν η Θεά των λιμνών και των γλυκών νερών,

Γιατί η καρδιά της θεάς που πότιζε τη Γη μας, είχε αγαπήσει βαθιά τον μεγάλο θεό του Ήλιου Χουϊτζιλοπότστλι, μα εκείνος έφυγε μακρυά της (τα πολύ παλιά χρόνια) τέτοιες μέρες.

Το αίμα της καρδιάς της, καθώς ράγισε από τον πόνο. έπεσε πάνω στον ξερό θάμνο, και έδωσε υπέροχα πράσινα φύλλα στα κλαδιά του και στη θέση της καρδιάς του ένα μεγάλο αστέρι από κατακκόκινα φύλλα..

Η η καρδιά της Θεάς, χωρίς σταγόνα αίμα, απλώθηκε και σκέπασε τις λίμνες και τα ποτάμια μας..

Οι γιαγιά, μου είχε πει, πως τα κόκκινα φύλλα, που οι γονείς μας έβαφαν τα όμορφα ρούχα και στολίδια μας, κaθώς και το γαλακτερό υγρό που μας έδιναν να πιούμε όταν οι θέρμες έκαιγαν το σώμα μας, ήταν δώρα της ματωμένης καρδιά της ερωτευμένης Θεάς. ..

Πως η αγάπη και ο πόνος της θεάς των νερών, μας είχε ευεργετήσει με τη χαρά της ζωής..

Μόνο αυτά ξέραμε για τη ζωή όταν η αγαπημένη Τσαντίκο, μου είπε πως θα ήθελε να πετάξει σαν γεράκι πάνω από τα μεγάλα βράχια που φώλιαζαν οι τεράστιες γύπες, που αφάνιζαν τα κοπάδια μας

Και έφυγε πηδώντας σαν άγριο λάμα, για τα μεγάλα βράχια στην κορυφή του βουνού.

Όταν οι βοσκοί έφεραν την αγαπημένη μου τυλιγμένη στο αίμα της καρδιάς της (που ήταν ολόιδιο με το αίμα της Θεάς), ζήτησα από τον Βασιλειά Ήλιο να με πάρει μαζί του στο μεγάλο ταξείδι του..

Μα εκείνος μου μίλησε με τη φωνή του χρόνου και μου είπε πως για την αγάπη της καλής μου, θα έπρεπε να να ευεργετήσω τους ανθρώπους, ακριβώς όπως είχε κάνει η θεά, με το αίμα της..

Και τότε έκανα μια χαρακιά στο πρόσωπό μου, να τρέξει το αίμα που θα έπαιρνε μαζύ του ο Θεός Ηλιος για όρκο σε εκείνον και στην αγάπη της Τσαντίκο..

Και άρχισα να δουλεύω ασταμάτητα .

Άλλη σκέψη δεν είχε ο νούς μου , ούτε δουλειά τα χέρια μου, εξόν από τον όρκο μου στο βασιλειά Ήλιο.

Νύχτες και μέρες παρατηρούσα τον μεγάλο ουρανό.

Δεν είχα ύπνο ούτε ένιωθα πείνα.

Περπατούσα τυφλός στο σκοτάδι.

Κάλεσα τις ψυχές των προγόνων και εκείνοι ύστερα από σκέψη μου είπαν πως, το μόνο που ήξεραν για τον χρόνο ήταν το παρελθόν το παρόν και το μέλλον..

Και πως πριν 20.000 χρόνια, κυνηγοί της εποχής των μεγάλων παγετώνων, στην άλλη άκρη του Ωκεανού, σμιλεύανε τρύπες σε οστά για να μετράνε τις μέρες ανάμεσα στις φάσεις της σελήνης . Πως μπορούσα να φανταστώ πως ακόμα πιο μακρυά από την άκρη του Ωκεανού, στην μεγάλη Ήπειρο, στην πεδιάδα του Τίγρη και του Ευφράτη , οι Σουμέριοι είχαν χωρίσει το χρόνο σε μήνες των τριάντα ημερών και την ημέρα σε 12 περιόδους. Και πώς να ξέρω πως οι τεράστιες πέτρινες κολώνες που είχαν ευθυγραμμίσει αρχιτέκτονες σε ένα μεγάλο νησί στα βόρεια του μεγάλου Ωκεανού ήταν για να μετρούν το χρόνο.
Και με τη φώτιση του Ήλιου, αργότερα θα μάθαινα πως οι Αιγύπτιοι βασίστηκαν στους σεληνιακούς κύκλους για να φτιάξουν το ημερολόγιό τους και παρατήρησαν το αστέρι του Σείριου που ανατέλλει πλάι στον Ήλιο κάθε 365 μέρες και έβαλαν το αστέρι αυτό σαν μέτρο του χρόνου για το ημερολόγιό τους. Και ύστερα οι Βαβυλώνιοι έφτιαξαν τον μετρητή του χρόνου τους 354 μέρες αφού βασίστηκαν σε δώδεκα σεληνιακούς μήνες, με 29 ή 30 ημέρες εναλλάξ

Μα αφού τίποτα από όλα αυτά δεν ήξερα άρχισα να μελετώ το ημερολόγιο των Μάγια που είχε, πότε 260 και πότε 365 ημέρες.

Και από εκεί ξεκίνησα το δικό μου ημερολόγιο που θα αφιέρωνα στον Βασιλιά ΄Ήλιο και στην Αγάπη της γλυκιάς αγαπημένης μου Τσαντίκο

Αυτό που αργότερα θα ήξεραν οι άνθρωποι σαν «ημερολόγιο των Αζτέκων» ή «πέτρα του Ήλιου» .

Σχόλια: (Το ημερολόγιο έχει διάμετρο 4 μέτρα, σκαλισμένο σε μονόλιθο από βασάλτη. Έχει μυθολογική και αστρονομική αξία. Ζυγίζει περίπου25 τόνους) Χαραγμένο κατά τη διάρκεια της βασιλείας της 6^{ης μοναρχίας , Eίναι αφιερωμένο στη βασική θεότητα των Αζτέκων τον Ήλιο.)}

(συνεχίζεται)

Να ρωτήσω κάτι?

Ποιά φαντάζεσθε πως θα είναι η συνέχεια?

Υ.Γ. Για τη μυθοπλασία χρησιμοποίησα στοιχεία από την μυθολογία των Αζτέκων που βρήκα στην ΒΙΚIΠΑΙΔEΙΑ. Οι φωτογραφίες, επίσης επιλεγμένες από το ιντερνετ)