Είθε η Ειρήνη της μεγαλειώδους αγριότητας, να είναι μαζί σας

।
.

Την ώρα που θα ψάχνεις κάπου για να φωλιάσεις...




Καθώς τα όνειρά σου θα τρέχουν να συναντήσουν τους Ωκεανούς



।
Καθώς η ψυχή σου θα ψάχνει τους δρόμους του ουρανού




Όταν η ζωή σου θα περνά από δύσκολους στενοπούς,। αφρίζοντας


।
και όταν θα βρήσκει πλατώματα για να ξεκουραστεί


।
Όταν η περιπλάνηση θα σε φέρει σε τόπους απροστάτευτους



।
είθε να βρίσκεις πάντα γαλήνια πορεία για την ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Ο Ταξειδευτής

Το ταξείδι

«Νάμαι πάλι ταξιδευτής, στις ράχες των κυμμάτων,

με μια βαρκούλα χάρτινη , σε άγνωστα νερά.

και μ΄ένα μπάρκο πούγινε ναυάγιο, πριν προλάβει

να βάλει στην πορεία του, ρότα για τη χαρά!.»

..

…………..

Η Απόβαση

Εδώ δεν ήρθαμε ποτέ !

Τα μέρη είναι άγνωστα εδώ.

Τυχοδιώκτης αποβιβάστηκα εκεί που ζούσε

ιθαγενής, η προσδοκία μου.

Βρήκα στην άκρη του δάσους, σκελετούς ονείρων,

και ένα μπαούλο με την διεύθυνση της λύπης σου.

Σκέφθηκα να αναγνωρίσω τον τόπο της απόβασης

από τα σαρκώδη λόγια σου , που μιλούσαν,

την γλώσσα των κάκτων.

Να περπατήσω πλάι στο ποταμάκι της σκέψης σου.

Να ανακαλύψω βαθύς ίσκιους και τροπικούς καρπούς

Σε μια υποψία Στεριάς..

Καμιά βραχογραφία δεν σχεδίασε τα βήματά μου.

Και δεν άφησα τα ίχνη μου, σε καμιά αμμουδιά.

Καμιά σπηλιά δεν ταράχτηκε απ το φτερούγισμα

της χαράς μου.

Η θάλασσα εδώ δεν με γνωρίζει,

και αν την κοιτάξω επίμονα, θα υποψιασθεί..

Ο καημός διαρκείας που φεύγει από την ανάσα μου

δεν αντιστοιχεί σε κανένα ερμάρι,

και η προσομοίωση των νευμάτων μου

έχει απορρίψει κάθε απόπειρα ταξινόμησής μου.

Η δύση εδώ, δεν έχει ακούσει ποτέ τ’ όνομά σου.

Και εγώ είμαι (εξ΄ορισμού), εντελώς ξένη.

Στα αρχεία της υπηρεσίας πληροφοριών

ηχούν μονάχα αναπάντητες κλήσεις,

και μια έγχρωμη αδιαφορία γεμίζει

το θάλαμο της σκέψης σου.

Η ενωτική γραμμή του ορίζοντα

δεν έχει πάρει αποτυπώματα της παλάμης σου.

Και η φωτογραφία σου, δεν είναι περασμένη

στα αρχεία των καταχραστών της ανατολής.

Το φρεσκοκομμένο άρωμα των μαλλιών σου

μυρίζει θυμό και το χρώμα των ματιών σου

έχει γίνει πεδίο αντιπαράθεσης των ακτίνων

του τροπικού Ήλιου.

Κανένα αεράκι δεν πέρασε ξυστά

απ’ τα τραγούδια μου, αφού καμιά έρευνα

δεν ανακάλυψε το κρυσφύγετό τους.

Το σταυροδρόμι που σε συνάντησαν

οι φυγόδικες λέξεις μου

δεν είχε χαρτογραφηθεί .

Άδικα περιμένω την επιστροφή τους.

Και μια δοσίλογη ελπίδα,

που είχε βγει στους δρόμους, ασθμαίνοντας,

πέθανε, με μια σφαίρα εξ επαφής.

Την ίδια στιγμή που τις γέφυρες των προσεγγίσεων

ανατίναζαν οι προεκτάσεις των αδικοχαμένων στιγμών.

Fr.

Δύο Χιώτες ..προτείνουν... και εγώ επαυξάνω...

Ο Δήμος Αβδελιώδης με την παράσταση "Μαράν Αθά" προτείνει να ψάξουμε τον εαυτό μας, μέσα βαθειά ..πολύ βαθεια:

" Η αναγνώριση του εαυτού μας, μέσα από τη αναγνώριση του άλλου και τα όρια της προσωπικής μας βούλησης και ευθύνης, είναι τα εσωτερικά μοτίβα της παράστασης" που είδα χθες το βράδυ στο θέταρο "Μεταξουργείο" και ακόμα δεν μπορώ να συνέλθω...


Και η βροχούλα: http://vrohoula.blogspot.com/

"θεέ μου πόσο δίπλα απο την ευτυχία περνάει ο άνθρωπος..."

Και ερωτώ: πως να μην λατρέψεις αυτή τη Γη, που απηχεί αυτούς τους ήχους?

...Και τώρα ψηλά τα χέρια....

..
Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα
..

http://www.youtube.com/watch?v=XqxlQZ8WX6E&NR=1

..

.

Όσοι αναιδέστατα τόλμησαν να φλερτάρουν με την Άνοιξη
(π.χ Άστρια, Σταγόνα, Ξωτικό, Άϊναφετς, Κένταυρος, Ηλιογράφος, φτερό κλπ),
αλλά και όσοι άλλοι θα το τολμήσουν στο μέλλον, έχοντας πονηρό σκοπό να κυλιστούν στα χωράφια της ...

με τα κίτρινα...

....τα κόκκινα

ή τα γαλάζια σεντόνια της...



καλύτερα .. να το ξεχάσουν...

Η Άνοιξη της Χίου δεν έχει μάτια για σας.
Έχει μόνο, περιπαιχτικά γέλια από τις άγριες ορχιδέες της..






.






και ματωμένες καρδιές, καρφωμένες πάνω σε πράσινα σπαθιά, τους λαλάδες της..



.



Θα σας φυτέψει τύψεις με τα μικρά λαλαδάκια της, με τις λευκές καρδιές...



Θα σας πετάξει εκτυφλωτικά λευκά αστεράκια...


.


.
Θα σας μεθύσει με αρώματα ζουμπουλιών, και...
.

.
...θα σας τυλίξει σε δανδελένια δίχτυα.


.
Θα σας τρομοκρατήσει με κίτρινες αστραπές....


.
θα χτυπήσει συναγερμό με τις καμπανούλες της


.
και θα σας μαλώσει με θυμωμένα μάτια.
.

.
Ύστερα θα σας υποχρεώσει να σκαρφαλώσετε σε λεπτούς μίσχους
.

.


.
Και θα μείνετε με στόμα ολάνοιχτο από τη λαχτάρα της..
.

.
Οχι..., δεν θα σας αφήσει να την αγγίξετε...
.

.
Θα υπερασπιστεί την αγνότητά της, με τις λουλουδένιες βόμβες της.
.

.
Και θα κρατήσει το χρυσάφι της, μυστικό...
Μόνο για μένα..
.


Περαστικά σας......

Υ.Γ1
Ας κάνω μια προσπάθεια (δύσκολη) να σοβαρευτώ:

Τελευταία άκουσα μια ανακοίνωση σε ένα συνέδριο περιβαντολογικής εκπαίδευσης σύμφωνα με την οποία, στην Ευρώπη ενδημούν 20.000 φυτικά είδη, από τα οποία το 50% συναντάται στην Ελλάδα!!!!!! Και το μεγαλύτερο μέρος από αυτό το ποσοστό (δεν θυμάμαι ακριβώς το νούμερο) , φύονται στα Νησιά του Αιγαίου.
Υ.Γ2
Ευχαριστώ από καρδιάς το φίλο Παντελή Σαλιάρη για την προσφορά φωτογραφιών
από την εκπληκτική συλλογή του, "Οι ορχιδέες της Χίου"

Περίγελος των χρωμάτων

(Η ανάρτηση για την μάγισσα-ζωγράφο Αϊναφετς....)



Τα χρώματα

Μπήκαν πολύ νωρίς στη ζωή μου.

Με φασαρίες και γέλια μου ζήτησαν να παίξω μαζί τους!

Με άπλωσαν στο Κεφαλαίο Φως.

Κάθε ξημέρωμα

ένα χρώμα κατέβαινε βιαστικά να μηδενίσει

την απόσταση των πραγμάτων γύρω μου.

Ό,τι θα βλέπω, είπαν, δεν πρέπει να το βλέπω μονάχα

με τα μάτια..

Να το βλέπω με τη θερμοκρασία που

θα αποφασίζουν και θα διατάζουν οι αισθητήρες μου..

Συμφώνησα,...

Μα ύστερα, σκέφτηκα να τα ξεγελάσω..

Να φορέσω γυαλιά μονωτικά...

Να μην με τρελαίνουν οι μεταμορφώσεις τους.

Οι πιπεριές..π.χ. δεν μπορούν να αποφασίσουν τι χρώμα θα φορέσουν.

Εγώ όμως πρέπει .

Αναγκαίο να μαζέψω το μυαλό μου.

Να σκεφτώ και να παίξω ψύχραιμα το παιχνίδι τους.

Να πάρω λίγο rosa carthame από τις φράουλες,




να το ανακατέψω με το blue Wisor της νύχτας μου,

μήπως και την ζεστάνω..

Μα βρέθηκα απέναντι στις συντεταγμένες μελιτζάνες ...

Να πάρω λίγο κίτρινο του καδμίου από ένα λεμόνι,

να του φορέσω μια κόκκινη -vermilion ντομάτα,

μήπως και ξεγελάσω το γκρίζο του Βορρά, που με πήρε στο κατόπι..

Μα μια κολοκύθα που είχε μασκαρευτεί μισοφέγγαρο,

με απεκάλεσε κομματάκι ηλιθίου .....

Χμ .. ΗΛΙΘΙΟ!!!!.. Καθόλου άστοχα!!!!

Και τα καρότα κινδύνεψαν να σκορπιστούν από τα γέλια......

Πειράχτικα και ζήτησα βοήθεια από τον πάγκο των πορτοκαλιών.

Ήξερα πως αυτά, μπορούσαν να σμίξουν το κίτρινο του λεμονιού

με το κόκκινο της ντομάτας και να δώσουν το πορτοκαλί του Ήλιου...

Μα εκείνα κούνησαν μελαγχολικά το κεφάλι τους

και με παρέπεμψαν στην carmine χώρα των λωτοφάγων.

Για να ξεχάσω...

.

Χα..!!!! Λες και δεν είχα προσπαθήσει ξανά και ξανά....

Και ζήτησα από το χρυσαφί των κρεμμυδιών

να στέψει τη βλακεία μου.

Όμως ένας θυμός, κόκκινος -bordeaux, μήλο,

ξεχείλιζε από μέσα μου..

Και ξέσπασε πάλι ένας τσακωμούς με μένα και μένα.

Hλίθιο...'ε......ηλίθιο, επαναλάμβανα ρυθμικά

σαν εμβατήριο..

Και εκείνα τα χαζά αγγουράκια μάζεψαν το mistltos-green
και στηχήθηκαν σαν σε παρέλαση..

Τους λείπει η αγάπη σκέφτηκα.

Αν είχαν σφιχταγκαλιάσει τις μπανάνες

θα είχαν ένα θαυμάσιο peacoek blue,

χωρίς κίνδυνο να ξεθωριάσουν σε olive green όπως τα κολοκύθια..

Και ζήτησα βοήθεια από τα αβοκάντος .

Μα εκείνα δεν ήθελαν να ανακατευτούν στο παιχνίδι.

Ξεκαθάρισαν την άποψή τους με ένα κατακάθαρο

vert emeraude και κοίταξαν πέρα....

Ένοιωσα τόση μοναξιά ανάμεσά τους...

Είχα σταθεί τόσο ανάξιο της εμπιστοσύνης των χρωμάτων...

Ακόμα και το κατάλευκο που έσωσαν τα αδύναμα σκόρδα,

είχε λερώσει σταχέρια μου.

Δεν μπορούσα άλλο τα γέλια τους.
Είχαν κερδίσει το παιχνίδι..
Καθώς έφευγα άκουγα μεσούρανα τις κοροϊδίες τους...
Είπα να πάρω ένα umbra gebrant να χαθώ ανάμεσα στα ακτινίδια



η πάλι ένα burnt sienna να ανακατευτώ με τα κάστανα....



Περίγελος των χρωμάτων σκέφτηκα.
Περί Γέλως, ακριβώς σαν τις ηλίθιες πατάτες που τις έχτισαν
πέτρες στον τοίχο ..



Και σαν τα λάχανα-μάπες που δεν αναγνωρίζουν το χρώμα τους..



Χρόνια τώρα.