Γέλασα..ρε συ...Γέλασα πολύ...

...Και είχα πολύ καιρό να γελάσω..
Τώρα τελευταία γέλαγα μόνο με τις γκάφες μου.
Και με τα κόλπα που σκάρωνα για να κλέβω στην μπιρίμπα την Καλλιόπη και την Ελένη που είναι οι μόνες φίλες που απόμειναν , να θέλουν να παίζουν μπιρίμπα μαζί μου..
Όλοι οι άλλοι λάκησαν. Ούτε να το ακούσουν θέλουν.

Αλλά χθες γέλασα.

Η Υρώ Μανέ είναι παλιά φίλη. Έχει όμως ένα κουσούρι.
Ούτε που θέλει να ακούσει για μπιρίμπα...

Χθες , μου τηλεφώνησε.
-Είσαι Αθήνα?
-Ναι
-Την προηγούμενη φορά που σου τηλεφώνησα, είσουν στους πάγους.
-Αποψύχθηκα... Θα έρθεις?
-Όχι, θάρθεις εσύ.
-Είσαι μακρυά!
- Στο κέντρο της Αθήνας. Αν δεν έρθεις δεν θα με ξαναδείς...
- Ατύχημα? Είσαι πολύ σοβαρά? Στο κέντρο της Αθήνας δεν ξέρω κανένα νοσοκομείο.
-Ποιό νοσοκομείο ρε βλάκα, χτύπα ξύλο. Στο θέατρο σου λέω..
-Α...συγνώμην..Παίζεις?
-'Οχι βράσω βλήτα ...
-Αφού ξέρεις δεν τα τρώω
-Θα με πρήξεις και πρέπει να ετοιμαστώ για να φύγω..
Αν δεν έρθεις δεν πρόκειται να ξανάρθω σπίτι σου, ούτε στη Χίο.
-Καλά θα έρθω, αλλά με την Καλλιόπη.
-Εμ βέβαι, μην διαψεύσεις την ιστορική αλήθεια. Δυό-δυό.
-Στο θέατρο "Αθηνά", Πατησίων και Δεριγνύ, μην χαθείτε...Να κρατιέσθαι από το χεράκι...
-Εν τάξει, ερχόμαστε...
-Σας περιμένω..

Και πήγαμε...
Και γέλασα ρε παιδιά...γέλασα πολύ.
Τι να σας πω.
Αν και κανένας δεν μας εξήγησε την υπόθεση, για να την καταλάβουμε..
Την καταλάβαμε μόνες μας...εντελώς....και γελάσαμε πάρα πολύ.
Και είχα καιρό να γελάσω έτσι.

Στο τέλος της παράστασης περίμενα στην ουρά την Υρώ, να υπογράψει τα αυτόγραφα.
Μόλις έφτασα μπροστά της, με ρώτησε:
-Fractal , είσαι καλά? Θέλεις αυτόγραφο ?
-Οχι ρε Υρώ. Θέλω να σε ρωτήσω κάτι.
-Ακούω.
-Αφού στο " ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟ ΖΕΥΓΑΡΙ" δεν τα βρήκες με τη φίλη σου, μήπως ήθελες να κάνεις ζευγάρι μαζί μου, και να τους ξεσχίσουμε στη μπιρίμπα?
Και η Υρώ δεν μου απάντησε. Μόνο κοίταξε το ταβάνι και σταυροκοπήθηκε με εκείνον το χαραχτηριστικό τρόπο της..
Μάλλον δεν της πέρασε ακόμα ο θυμός . Δεν θέλει να ξαναπαίξει μπιρίμπα μαζί μου..
Που θα μου πάει όμως?..
Θα ξαναπαίξει..

Οι φωτογραφίες (χωρίς φλάς, φυσικά) αδικούν κατάφορα την παράσταση.

Στις πολιτείες του Βορρά

...
.Συνάντησα την πολιτεία του Βορρά , στο δρόμο μου για τα αρχαία μάρμαρα.

Ο ουρανός έτρεχε γρήγορα πάνω στα δένδρα .

Να φτάσω πιο γρήγορα εκεί που κανένας δεν θα με περίμενε.

Όταν έφτασα , η δύση καίγονταν απάνω στα τζάμια των παραθύρων .

Μπροστά στο μεγάλο κτίριο του Δημαρχείου,
μια σημαία χαστούκιζε τον αέρα..

Ήταν ημέρα γιορτής.

Ένα θαλασσινό απόγευμα σκορπούσε τη μοναξιά του, στους δρόμους.

Σαν να μου φάνηκε πως ηχούσαν τραγούδια παιδιών..

Ένα κάστρο ψηλά, δίπλωνε προσεχτικά το φως,
σαν κεντημένο τραπεζομάντιλο.

Και μια βυζαντινή εκκλησία πιο κάτω,
πελεκούσε ακούραστα τη σιωπή της.

Ετούτη την πόλη του Βορρά , την αγάπησα

Μα ακόμα δεν την είχα γνωρίσει.

Μόνο είχα μαζέψει στις χούφτες μου κόμπους από το φως
του νησιού μου, και περίμενα να με υποδεχτεί για να την ράνω..

To σκοτάδι ήρθε βιαστικα , σμίλεψε τις κορυφές των δένδρων
και



και πάγωσε τις εικόνες του μυαλού..

Το πρωί ο ήλιος βγήκε , σκοντάφτοντας πάνω στα σύννεφα..

(Αν και δεν είχε κανένα λόγο να ανατείλει.).

Νωρίς-νωρίς μάζεψα τα μικρά μπογαλάκια των τραγουδιών μου.

Θα πήγαινα να αποθέσω το τάμα μου, στα αρχαία μάρμαρα.

Να τους ζητήσω να μου πουν το όνομά μου.

Να ξέρω, που είμαι.

Να ξέρω, ότι είμαι.

Να σμίξω με τον εαυτό μου, ανάμεσά τους.

Να έχω μια θέση μέσα στον κόσμο .

Στη θέση που είχε ορισθεί για μένα,
είχαν ανθίσει μικρά κίτρινα λουλούδια...

Ακριβώς σε μιας καθισιάς τόπο.

Απόθεσα εκεί τα αμαρτήματά μου, την ηλικία μου και το παρελθόν μου.

Δεν είχα τίποτα άλλο μέσα στις χούφτες μου.

Εξόν από τη λίγη ομίχλη που είχα μαζέψει,
γιατί νόμισα πως ήταν φως....

Ύστερα, στάθηκα κάθετος άξονας,
στο κέντρο της σκηνής του αρχαίου θεάτρου.

Και ήρθε πλάι μου, διπλωμένος σε οξεία γωνία,
ο ίσκιος του Χειμώνα.

Να μην αναγνωρίσω το πρόσωπό του.

Ήθελε να μου πει, αυτό που ήδη είχα μαντέψει.

Πως κάποτε θα έρθει να με βρει,
με ένα μπουκέτο χρυσάνθεμα σε κάθε χέρι..

Άδικος κόπος.

Δεν θα ξέρει πως εγώ τότε θα έχω φύγει
από την πόλη που αγάπησα..

Πως θα έχω περάσει στην αντίπερα όχθη..

Τότε εγώ θα έχω μαζέψει τα τραγούδια και τις ζωγραφιές μου
και θα ταξιδεύω στην τροχιά της αστροφεγγιάς…

Ένας λευκός γλάρος,
που πάνω στα φτερά του έχω ακουμπήσει ότι πολύ αγάπησα,
θα με πάρει μαζί του.

Και αυτά τα λόγια θα μένουν πάντα εκεί.

Ανάμεσα στα αρχαία μάρμαρα και στην ομίχλη.

Σε μιάς καθισιάς τόπο.

Αναθηματική επιγραφή.

Περίληψη της ζωής μου.

Βαλσαμωμένο πουλί.....

O Eπόμενος σταθμός

Η Καστοριά..
Μια πανέμορφη αυστηρή και μεγαλοπρεπής



Βυζαντινή αρχόντισσα,



στην αγκαλιά μιας παραμυθένιας λίμνης..



Και μετά, στα υψίπεδα της καρδιάς της Δυτικής Μακεδονίας...
Στην περιοχή των Γρεβενών.
Στην ζώνη των δρυοδασών .





Ο συνεργάτης και φίλος, καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης,
ξέρει την πατρίδα του, όσο εγώ τη χούφτα μου...
Μπορεί να διαβάζει κάθε μικρή λεπτομέρεια από το Γεωγραφικό ανάγλυφο του τόπου του, που αγκαλιάζεται από τις οροσειρές της Πίνδου (δυτικά), του Βερμίου (ανατολικά) και των Χασίων ορέων (Νότια)



Μπορεί να ερμηνεύει τις επιλογές της φύσης για την χλωρίδα κάθε μικρού κομματιού της Γης του.
Μπορεί να αφουγκράζεται τις φωνές των ζουλαπιών ( Λύκοι και αρκούδες) να καταλαβαίνει τα προβλήματά τους και τους φόβους τους, άρα να μπορεί να προστατευθεί από αυτά.





Μπορεί να απαντά στο ερώτημα γιατί αυτή η πλαγιά είναι περισσότερο δασωμένη από την άλλη.
Να ερμηνεύει τα τοπωνύμια πόλεων,ποταμών, λόφων, βουνών και πεδιάδων.




Να τιμά τους τόπους που η ιστορία διάλεξε να αφήσει το τύπωμά της, όπως εκείνος του Φαρδύκαμπου, όπου μια χούφτα αντάρτες αντιμετώπισαν νικηφόρα μια γερμανική στρατιωτική μονάδα..
Μπορεί να μιλά στους ανθρώπους με τον ιδιωματισμό της γλώσσας τους.



Να αναλύει τις διατροφικές συνήθειες, τις ασχολίες , τις δεξιότητες και τις κοινωνικές συμπεριφορές.



Να μιλά για την αρχιτεκτονική των κατοικιών τους, και για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τις βαρειές και συνεχόμενες χιονοπτώσεις.



Να σέβεται τις παραδόσεις του τόπου, και να αξιοποιεί τους καρπούς του.




Στο πανέμορφο σπίτι του, το προσεγμένο σε κάθε του λεπτομέρεια , με σεβασμό στην σοφή Μακεδονίτικη λαϊκή αρχιτεκτονική,



το γεμάτο με έργα τέχνης του μυαλού και των χεριών
ξέρει να φιλοξενεί με περισσή αγάπη και ζεστασιά..




Αλλά ξέρει και να μαντεύει..
Έτσι μάντεψε το απραγματοποίητο, μέχρι τώρα όνειρό μου, να επισκεφθώ το ιστορικό σχολείο στο Τσοντύλι.
Το σχολείο που, μαζί με το σχολείο των Κυδωνιών και την Σχολή της Χίου υπήρξαν τα σχολεία-φάροι του διαφωτισμού που προετοίμασαν πνευματικά, την Ελληνική επανάσταση..







Μα το ταξείδι μου στον Ελληνικό βορρά, δεν τέλειωσε ακόμα..
Συνεχίζεται....





Το fractal θα πρέπει να πάρει βαθιά ανάσα και να σας μιλήσει για την πόλη που αγάπησε, και για την ηλικία των μαρμάρων.




Γιατί ακόμα και για τα fractal έρχονται οι στιγμές που θα γεμίσουν ομίχλη τα μάτια, έτσι που να τολμήσουν να περάσουν στην αντίπερα όχθη.

Στο ..σπίτι..της ΑΖΑ

Ποιος είναι αυτός ο ουρανός....
Μου είναι δύσκολο να τον αναγνωρίσω..
Tα σύννεφα κρέμονται από τα τσιγκέλια του, παγωμένα σφαχτάρια..
Σαν να μην ξέρει τον ήλιο αυτός ο ουρανός.
Σαν να μην έχει ο ήλιος μονοπάτι εδώ.
Κάνει κρύο. 2 βαθμούς δείχνει το μπλε φωτεινό καντράν πάνω από τη θέση του οδηγού.
Μακρινά φώτα, υποψίες ζωής μέσα στο πηχτό κρύο σκοτάδι της παγωμένης πεδιάδας..
Κρυώνω. Τρέμω και ονειρεύομαι.
Ακόμα και τα όνειρά μου είναι παγωμένα.
Και γιαυτό, τρέμω ακόμα πιο πολύ..
Σπηλιά με κρύσταλλα από πάγους και σταλακτίτες μέσα μου..

Αυτό το ταξίδι δεν θέλω να τελειώσει πριν από μένα..
Να τελείωνα εδώ μέσα πριν φτάσω στον όποιο προορισμό...

Ύστερα τα φώτα άναψαν και το λεωφορείο σταμάτησε απότομα.
Μια πόλη φάνηκε να αναδύεται μέσα από το σκοτάδι.
Σε λίγα λεπτά τέσσερα ζεστά χέρια με αγκάλιασαν .


Ήταν πολύ ζεστά εδώ. μέσα σε αυτά τα χέρια
Και ακόμα πιο ζεστά ήταν σε ένα φωτεινό λουλουδιασμένο κήπο που τέλειωνε στο δωμάτιο
με το αναμμένο τζάκι.


Ένα ζεστό ποτήρι τσάι και μια λαχταριστή Κοζανίτικη πίτα....


Μα η κύρια πηγή εκπομπής ζεστασιάς, θαλπωρής , γαλήνης και αγάπης, ήταν τα χαμογελαστά πρόσωπα....
Το ένα το αναγνώρισα αμέσως ..
Ήταν το πρόσωπο της ΑΖΑ..

Αν αγαπώ τις πατρίδες των άλλων, είναι γιατί σε αυτές ζουν οι άνθρωποί τους......

..

Γιατί εκείνοι μόνο ξέρουν πώς να χτίζουν τα σπίτια τους.



Πώς να συντροφέυονται με τα χωριά τους.



Πώς να αγναντεύουν από ψηλά τις πόλεις τους..


Γιατί εκείνοι ξέρουν πώς να καλλιεργούν την Γη τους,


πώς να συλλέγουν τούς καρπούς της,


(καρύδια)

(ασέπκα για μαρμελάδα)

(μπιτς για αφέψημα)

και πώς να τρέφονται από αυτούς.


(πάνω : είδος τηγανίτας, κάτω: ειδικό ψωμί που προσφέρεται αντί μπομπονιέρας στη βάφτιση)

Eκείνοι ξέρουν πως να ψυχαγωγούνται...

Σκακιστές σε δημόσιο πάρκο

Εκείνοι μόνο μπορούν να δημιουργούν τα μνημεία και την ιστορία τους

(Ρωσική εκκλησία, στη Σόφια)

(κρατικό θέατρο, ή θέατρο του λαού, στη Σόφια)

και να τιμούν τους ήρωές τους.


(Ήρωας του αγώνα κατά του τουρκικού ζυγού)



(εκκλησία Αλέξάνδρου Νιέφσκι)

Και τους ποιητές τους.

( Τάφος Ιβαν Βάζωφ)

Εκείνοι μόνο ξέρουν πώς να ακούν τους ήχους των βουνών τους,


των πεδιάδων τους ,



των ποταμών τους,


και των δασών τους,



και να τους μεταφράζουν σε μουσική που να με μεθά και σε χορό που να με συναρπάζει.




Και εκείνοι μόνο μπορούν όλα αυτά και τόσα άλλα , να τα κάνουν χαμόγελο και να μου το προσφέρουν αγέρωχα και γεναιόδωρα.....


Ωφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στο φίλο κορυφαίο σολίστα της Κρατικής Ορχήστρας Βορείου Ελλάδας, στην αγαπημένη του μητέρα (Μάικο) και στον μεγάλο Βούλγαρο καθηγητή στην μουσική Ακαδημία της Σόφιας και Ακαδημαϊκό Petko Radev που μου γνώρισε τον ήχο της πατρίδας του.

Tο απραγματοποίητο

.
Εκείνη φταίει...
Η Άγονη!
Με την ανάρτησή της "ο γλάρος" μου έφερε στο μυαλό μια ιστορία , που αν δεν σας την πω, θα σκάσω.
θέλετε να σκάσω?
Όχι?
Ακούστε λοιπόν.


Σας έχω ήδη πει, πως τριγυρνώ ώρες, σε βουνά, λαγκαδιές και θάλασσες. (κάμπους δεν έχουμε!)
Ένα απόγευμα λοιπόν, μετά από πορεία 5.500 χιλιομέτρων έφτασα σε μια παραλία που αγαπώ πολύ, γιατί ποτέ δεν ησυχάζει! Είναι πάντα φουρτουνιασμένη.
Καθώς μαθήτευα στα κύμματα, βλέπω τον καφετί βράχο, καταμεσίς του πελάγου, κάτασπρο!



Νόμισα πως ήταν από τους αφρούς των κυμμάτων.
Όμως η λευκότητά του ήταν σταθερή σαν να τον είχαν μπογιαντίσει με άσπρη μπογιά!
Έτριψα τα μάτια μου ξανά και ξανά. Φώναξα δυνατά ξανά και ξανά, να ακούσω τη φωνή μου.
Όχι δεν είχα κοιμηθεί , και τα μάτια μου μπορούσαν να μετρούν τα βότσαλα.
Και όμως, ο καφετίς βράχος ήταν κατάλευκος.
Αδύνατον!!!
Και όμως ήταν!!!.


Ο σκούρος καφετίς βράχος ήταν άσπρος σαν το κατάλευκο μάρμαρο...
Αφέθηκα στο όνειρο...
Το αδύνατο είχε γίνει δυνατό..
Το όνειρο......
'Ωσπου, ξαφνικά, ένα κατάλευκο σύννεφο πέταξε πάνω από τον βράχο, και χάθηκε βιαστικά μέσα στο πέλαγος..!!!
Ήταν ένα σμήνος γλάρων...



Αυτά τα πουλιά έκαναν την ψυχή μου να πετάξει μακρυά, σε κόσμους άλλους.
Και τον νού μου να πιστέψει για λίγο, πως το αδύνατον, μπορεί να γίνει δυνατόν....

Και ύστερα τα βράχια ξανάγιναν καφετί....


Κοίτα όμως! ..Είχαν πάρει κάτι από τις αποχρώσεις τ΄ουρανού.....
.

O SEBASTIAN

Ήρθε από τo OHIO των Η.Π.Α..
Οι προ-παπούδες του ήταν Έλληνες. Δεν τους γνώρισε.
Θυμάται όμως τον παππού και τη γιαγιά του να μιλούν λίγα ελληνικά και να μαγειρεύουν ελληνικά φαγητά.
Εκείνος έλεγε: Εμένα δεν με αφορά. Αυτοί είναι Έλληνες, εγώ είμαι Αμερικανός.

Οι γονείς του δεν μιλούσαν καθόλου Ελληνικά, ούτε μαγείρευαν ελληνικά φαγητά..
Η μητέρα του, ( μουσικός ), από αγάπη στον Μπάχ, τον ονόμασε Sebastian .

Όταν μεγάλωσε, έκανε τα τατού του, και σπόυδασε μουσική (βιολί).
Εργάζεται μουσικός σε ορχήστρα, ενώ συγχρόνως παραδίδει μαθήματα βιολιού στο Ωδείο.

Φέτος αποφάσισε να έρθει στην Ελλάδα.
Από τις πρώτες επαφές που είχε , κατάλαβε, πως όλλα εδώ τον αφορούσαν.
Βρέθηκε στο χωριό μου, και αποφάσισε να μείνει εδώ και να δουλέψει στη θέση του Διαμαντή, που θα έφευγε. (ενός άλλου διαβατάρικου πουλιού, που έμεινε μαζί μας όλο το καλοκαίρι).
Έτσι έπιασε δουλειά σαν γκαρσόνι στο εστιατόριο του χωριού.

Εκεί τον γνώρισα και μου εμπιστεύτηκε το όνειρό του. Να μάθει Ελληνικά.
Του είπα ότι θα μπορούσα, να τον βοηθήσω.
Με ρώτησε για την αμοιβή μου.
Του είπα πως θα γινόταν με κλήρινγγ. ‘Οση ώρα θα του έκανα μάθημα,, τόση ώρα θα έπαιζε βιολί στην πλατεία.
Συμφώνησε και δώσαμε τα χέρια.

Τώρα κάθε βράδυ περνούμε υπέροχες στιγμές, ακούγοντας ένα εκπληκτικό βιολί ..
Λόγω της εξαιρετικής ποιότητας στην προσφορά του, είπα και εγώ να αναβαθμίσω τις υπηρεσίες μου. Έτσι προστέθηκαν και μαθήματα Ελληνικής Μυθολογίας την οποία λατρεύει..

Στο τέλος του Σεπτέμβρη θα πάει για λίγο, στην Αμερική.
Να ταχτοποιήσει κάποιες εκκρεμμότητες, και να γυρίσει.
Έχω και εγώ τα ταξείδια μου....

Με την Άνοιξη θα βρεθούμε πάλι στο χωριό. Να συνεχίσει ο καθένας τις υποχρεώσεις που ανέλαβε...

Σε λίγες μέρες θα κάνουμε τον μισεμό. (τελετή αποχαιρετισμού)
Γιατί τώρα πιά, είναι ο δικός μας Σεβαστιανός.

Και εμείς, η Γκιζέλλα και εγώ, περπατήσαμε επτά ολόκληρα χιλιόμετρα για το χατήρι του.
Να κόψουμς τρία πανέμορφα ρόδια για κείνον.
Γεμάτα κόκκινους σαν την αγάπη σπόρους, με εκθαμβωτικά χρώματα σαν την μουσική του βιολόύ του..
Καλό ταξείδι Σεβαστιανέ..

Υ.Γ Κάνετε κλικ στην εικόνα Το λουλούδι που είναι πάνω στο ρόδι είναι το λουλούδι του αγριόβατου. Αν δεν το έχετε μυρίσει, δεν έχετε μεθύσει ποτέ!
Αυτό τον καιρό είναι γεμάτα τα βουνά ανθισμένους αγριόβατους..
Όμως μην το μάθουν οι εταιρείες οινοπνευματοδών ....

Mιά ασήμαντη Ιστορία....

.
.
Η εμμονή της λατρείας του βασιλειά Ήλιου

Τα αγγάθια, (που παρ όλα αυτά, κάποτε υπήρξαν αχτίνες), με εκδικήθηκαν.
Απεγκλόβισαν τους πύρινους σπόρους, που με διαπέρασαν βιαστικά μα βίαια, τούτο το καλοκαίρι.

Ένα μικρό ξάφνιασμα, σε μια μαγεμένη θάλασσα, με δωροδόκισε .

Να κάνω όνειρα
για το κενό ..

για την αυλή μου

και για τα ταξείδια μου....

Ύστερα Φθεινοπώριασε..
Τα σύννεφα φάνηκαν στην κορυφογραμμή

Είπα να γυμνωθώ. Να με ποτίσει η βροχή. Να λάμψω στην άκρη του μονοπατιού σαν νιόβγαλτο χορτάρι.
Να μοσχοβολίσουν τα μαλιά μου θυμάρι και μαστίχι.

Να προκαλέσω με λαγνεία τα ασήμαντα σκαθάρια..

Και η βροχή δεν άργησε .

Τώρα κοιτάζω τους νερόλακους και βλέπω την ψυχή μου.
Μια μικρή λίμνη με α ρ α ι ό διάλυμμα αίματος, ίσα-ίσα αντικατοπτρίζει μια αστήρικτη μα κεφαλαία ΕΛΠΙΔΑ .

Φεύγουν..

Ήταν δεμένος στο σανό
Έσπασε το κλαδί που πάνω του, τον είχαν δέσει.
Το πήρε μαζί του και.... έφυγε.....


Βαρέθηκε τη σιγουριά και την άνεση του καναπέ.
Έφυγε. Τώρα μας κοιτάζει από ψηλά.

Φεύγουν....


Και εκείνοι που είχαν καταφύγει σε μια ΄θαλασσινή σπηλιά ..έφυγαν...


...Έφυγαν και εκείνοι που οχυρομένοι μέσα στο κάστρο τους, αγνάντευαν αιώνες το πέλαγος.


Ζηλεύω τα πουλιά που φεύγουν...


Δεν μπορώ άλλο .. Πρέπει να σηκώσω τις αραχνιασμένες μου άγκυρες

Να φύγω όσο γίνεται πιό μακρυά....


Να φύγω...

Ο "Γιωργάκης" ΙΙ ή για την αγάπη του Δάσους

Κάθε μικρό παιδί ηλικίας 6 έως 1ο ετών είναι ένας μικρός Γιωργάκης.
Γιατί; Είναι όλα ολόϊδια.
Εκείνο που τα κάνει να μοιάζουν τόσο πολύ, είναι τα τεράστια εκστατικά μάτια με τα οποία κοιτάζουν τον κόσμο γύρω τους.
Κάθε ματιά τους σκάβει ανελέητα, πράγματα και ανθρώπους.
Στα ματιά τους μπορείς να διαβάσεις το μέλον της ανθρωπότητας..
Κάθε ματιά τους μπορεί να σου ιστορίσει το παρελθόν.
Να φέρει σην επιφάνεια κραδασμούς από υπόγειους σεισμούς, και αντίλαλους από βαθειά πηγάδια.

Κρατώντας το χέρι του Γιωργάκη , ένα Φθεινόπωρο, πριν αρκετά χρόνια, προχωρούσαμε σε ένα μονοπάτι ..

Προχωρούσαμε! Ο λόγος το λέει..
Για κάθε βήμα, χρειαζόμαστε τουλάχιστον ένα τέταρτο!
Όλα ήταν μαγεμένα..
Ήταν οι άσπροι νάρκισσοι με τις κίτρινες καρδιές που χαμογελούσαν εκεί στην άκρη του μονοπατιού σαν φωτεινά αστεράκια...........

Ήταν ένα αγκάθι που κάρφωθηκε στο χεράκι του, καθώς προσπάθησε να πιάσει μια πεταλούδα.....και που για να σταματήσει να πονά το πλύναμε μέσα στις λαξευμένες στο βράχο γούρνες, που πότιζαν τα μικρά πεύκα

Ήταν μια μυρμιγκοφωλιά με μικρά χωμάτινα βουναλάκια γύρω-γύρω....

Ήταν ένα αναποδογυρισμένο μαύρο σκαθάρι που προσπαθούσε να σταθεί πάλι όρθιο....

Ήταν ένα βαρύ, σφιχτό κουκουνάρι που κοίμιζε στα σπλάχνα του πολλές-πολλές μικρές κουκουναριές.....

Ήταν ένα βελανίδι που ξεράθηκε να μας περιμένει για να το κάνουμε σβούρα.....

Τα κυπαρισσόμηλα που μας προκάλεσαν να τα παίξουμε τόπι

Και οι λευκές μικρές καμπανούλες για να τις κρεμμάσουμε σκουλαρίκι στα αυτιά μας.

Ήταν μια άγρια αγγιναριά με κάμποσες μικρές αγγινάρες γύρω από τη ρίζα της..

Ήταν ένα ολάνθιστο θυμάρι που καλούσε με το χρώμα και το άρωμά του τις μέλισσες να κάνουν μέλι γλυκό την ομορφιά του....

'Ηταν τα ξερά φύλλα των θάμνων που σφιχταγγαλιάζονταν στις ρίζες τους , για να προστατεύσουν αόρατες ζωές που δούλευαν ακούραστα να λιπάνουν το χώμα....

Ήταν οι κατακόκκινες μπάλες από τα κούμαρα, χωμένες μέσα στις πυκνές φυλλωσιές για να κρυφτούν από τα πουλιά...

Ήταν ένα μικρό μανητάρι που έσπρωχνε το χώμα για να ξετρυπώσει στο φως του ήλιου.....

Ήταν οι κοκκινόμαυροι σπόροι της αγριοτσικουδιάς....

Να και ένα πεισματάρικο Fractal που σφυνωμένο μέσα στο βράχο, επιμένει να γεωμετρεί το χώρο...

Σε κάθε βήμα τα ματάκια του Γιωργάκη σκάλωναν σε κάποιο φαινομενικά ασήμαντο.....

Σε ένα μικρό θαύμα

Ύστερα ξαπλώσαμε κάτω από ένα πεύκο για να ξεκουραστούμε.....
Βγάλαμε από το αρχαίο πυθάρι πολλές ιστορίες .....
Τις κρεμμάσαμε πάνω στα κλαδιά του πεύκου, και κουβεντιάζαμε με εκείνην που μας έκλεινε πονηρά το μάτι ........
Γυρίσαμε στην υπόλοιπη συντροφιά μετά από ώρες....
Εμείς δεν πεινούσαμε..
Άδικα είχαν κρατήσει για μας τα σάντουϊτς.
Είχαμε δοκιμάσει άνθη από μικρά αγκάθια, είχαμε φάει κουκουνάρια με μέλι, σπόρους από την αγριοτσικουδιά , τρυφερά βλαστάρια από σπαράγκια και μικρές άγριες αγγινάρες.........
Είχαμε φάει για επιδόρπιο τα πιό γλυκά κούμαρα του κόσμου...

Είδα τα μάτια του Γεωργάκη να αστράφτουν από ευτυχία..
Ένιωθε βαθειά μέσα του την ευτυχία να "ΕΙΝΑΙ" η ίδια η φύση, και όχι να θέλει να "ΕΧΕΙ" τη φύση.

Όταν ο Γιωργάκης μεγάλωσε και αποφάσισε να μην γίνει "γιατρός "ή " δικηγόρος" σύμφωνα με τις υποδείξεις, δεν παραξενεύτηκα...
Ο Γιωργάκης ήθελε να κάνει μια δουλειά που θα τον έκανε ευτυχισμένο.......Και φυσικά τήν διάλεξε..

Εδώ και αρκετά χρόνια ο Γιωργάκης δεν είναι πιά Γιωργάκης. Είναι ο κύριος Μ.....
Είναι ένας ευτυχισμένος νέος άνδρας , με επιτυχημένη οικογενιακή και επαγγελματική ζωή.
Είναι από τους νέους εκείνους ανθρώπους που αποπνέουν ελπίδα ζωής........
Που διδάσκουν με τη ζωή τους , τον ΤΡΟΠΟ ΥΠΑΡΞΗΣ του "ΕΙΝΑΙ" και όχι του "ΕΧΕΙΝ"
Εδώ και τρεις μέρες ο Μ...... αγωνίζεται στην πρώτη γραμμή, να υπερασπιστεί τη ζωή των δασών μας.. Να υπερασπιστεί τον τρόπο ύπαρξης της ζωής, σύμφωνα με τη λογική του "είναι" και όχι του "έχειν" να υπερασπιστεί την ίδια τη ζωή και το μέλλον των παιδιών του κόσμου......

O "Γιωργακης"

Ο μικρός μόλις αγόρασε ένα βιβλιο από τον πάγγο που φαίνεται πίσω.
Ότι πιό πρόχειρο βρέθηκε μπροστά του για να καθήσει και να αρχίσει το διάβασμα, (έστω και άβολα) ήταν ένα μεγάλο πήλινο πυθάρι, κατασκευασμένο πριν 500 χρόνια (τουλάχιστον). Γύρω από τα χείλη του πυθαριού είναι αποτυπωμένη με μικρους ρόδακες, η ανάγκη του κατασκευαστή του, να επικοινωνήσει με τους μακρυνούς απόγόνους, που κάποτε θα συναντούσαν το θαύμα των χεριών του.
Ένα πυθάρι που σήμερα μια και δεν αποθηκεύει πιά τους καρπους από την καλλιέργεια της γης μας, κάνει τη χρήση γλάστρας!!!
Ο μικρός δεν υποψιάζεται καν την ιστορία που εισχορεί μέσα του, σε κάθε του αναπνοή..
Όταν τον φώναξα "Γιωργάκη" μου έρριξε μια αδιάφορη ματιά και συνέχισε το διάβασμά του..
Ένιωσα την ανάγκη να τον πάρω στην αγκαλιά μου ,και να του μιλήσω για τη ιστορία του πυθαριού..
Μα μάλλον θα του ήταν άχρηστη...
.. Αφού όλα αλλάζουν... Όλα αλλάζουν...Τι νόημα θα είχε?
Έτσι προχώρησα προς τον πλανόδιο πωλητή και άρχισα να ψάχνω μηχανικά τα βιβλία.
Σε λίγο, η καμπάνα του χωριού μου, σήμανε για τον εσπερινό.
Σκέφτηκα πως είχα πολύ καιρό να ανέβω στην εκκλησία για να ακούσω εσπερινό..
Ύστερα είπα πως ήταν η ώρα να πάω στη θάλασσα να ακούσω τον εσπερινό των κυμμάτων..
Πλησίασα τον Γιωργάκη...
Να τον πάρω μαζί μου.... Να τον κρατώ από το χέρι.
Μα εκείνη ακριβώς την στιγμή άκουσα τη μάννα του να τον φωνάζει...
"Αντώνη , που εξαφανίστηκες πάλι, παλιόπαιδο"
Πως έγινε τώρα και αυτή η φωνή ήρθε κατ ευθείαν από τη μαννα μου...
"Φρακταλ, παλιόπαιδο, που εξαφανίστηκες πάλι?"
Μπερδεύτηκαν τα πρόσωπα και ο χρόνος!
Αυτή τη φορά κοίταξα τον Γιωργάκη στα μάτια ..
Μου χαμογέλασε. ..
Κατάλαβα.
Με είχε αναγνωρίσει..
Αναγνώρισε το μικρό Fractal, των δέκα χρόνων.
Πόσο ελάχιστα έχω αλλάξει!...

α υ γ ο υ σ τ ο ς....

....Όλλα ταξιδεύουν.

Tiς μακρυές και φωτεινές Αυγουστιάτικες νύχτες ,
σας βλέπω, πάνω στο διαστημόπλοιο ΓΗ,
να ταξιδεύεται στο αχανές σύμπαν..
Ξαπλωμέν- ανάσκελα στην αμμουδιά,
βλέπω την ανατολή της Γης,,
από την επιφάνεια της Σελήνης.
Εκείνες τις στιγμές τα κύμματα δεν είναι τίποτα περισσότερο
από μια υπέροχη χρυσή πινελιά.
Όλα είναι μια υπέροχη χρυσή πινελιά!
Όμως αυτό που γιγαντώνεται μέσα μου,
είναι η βεβαιότητα πως μπορώ να καταλογίσω
την ιδιότητα της συνείδησης του εαυτού μου,
μόνο σε μιά και μοναδική οντότητα στο σύμπαν.
Εκείνες τις στιγμές θλίβομαι γιατί είμαι τόσο μόν-.
Και ύστερα πάλι νοιώθω παντοδύναμία γιατί είμαι τόσο μοναδικ-.
Έτσι ακροβατώ σε μια τεντωμένη αχτίνα του φεγγαριού Γη, που ανατέλει
σιγά-σιγά πάνω από τη Σελήνη..

ΑΣΤΡΙΑ...για σένα.

(Γιατί κρατώ τις υποσχέσεις μου.)

Άστρια. Σου είχα υποσχεθεί ......τον ουρανό με τ' άστρα.
Δεν τα κατάφερα..Κοίτα όμως τι κατάφερα!!!!
Τελικα, ο μαντατοφόρος μου μαντάτεψε την ύπαρξη μιάς πανέμορφης εικόνας ζωής.
Φαίνεται πως τα αστέρια μετατοπίζουν σκόπιμα την προσοχή μας!

ΑΖΑ Αυτό το κατάφερα και για σένα... Εσύ ξέρεις γιατί.

Λ υ π ά μ α ι..

Δεν έχω τίποτα να πω.
Προσπάθησα, μα δεν τα κατάφερα.
Ο γνώριμος εκείνος εφιάλτης..
Να πλημμυρίζεις από φθόγκους και να μην μπορείς να συναρμολογήσεις μιά λέξη.
Tην αξεδιάλυτη θολούρα του αισθητού να την φωτίσεις
Να την κάνεις λογικά σύμβολα, κατανοητά νοήματα.
Δεν έχω τίποτα να σας πω...Λυπάμαι.
Και το φεγγάρι απόψε είναι βραδύγλωσσο και αμέτοχο. Δωσμένο στη δική του θλίψη.
Τελικά, απόψε κανένας δεν μπορεί να μιλήσει.
Οι λέξεις με εγκατέλειψαν . Πήγαν όλες να πλαγιάσουν με την αμμουδερή παραλία.
Να διλυθουν, να λυώσουν μέσα στους ψιθύρους των κυμμάτων..
Να ρουφήξουν αλμύρα και να βυθιστουν σαν μουσκεμένο κουρέλι στο βυθό..
Να βάψουν τόν ήχο τους με σκοτάδι.


Κι άλλες πάλι να ματώσουν μέσα στα θερισμένα χωράφια του Ιούλη.
Να υπνοτίσουν τα τριζόνια με το αίμα τους.
Μήπως και σταματήσουν να τραγουδούν



Απόψε δεν έχω λέξεις.
Όλοι οι ήχοι μέσα και γύρω μου είναι χαοτικοί.
Ας μπορούσα να είχα μόνο μία λέξη!.

ΣΤΩΝ ΨΑΡΩΝ ΤΗΝ ΟΛΟΜΑΥΡΗ ΡΑΧΗ

Σάββατο απόγευμα . To πλοίο με έκτακτο δρομολόγιο, μπαίνει στο λιμάνι των Ψαρών.
Όπως κάθε χρόνο αυτές τις μέρες ...

Πρέπει να είμαι εδώ..

Ψηλά στο ύψωμα, η ιστορική εκκλησιά του Αγίου Νικολάου.
Οι Ψαριανοί που περίμεναν στο ίδιο αυτό λιμάνι ,εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ τον Κωνσταντή να γυρίσει από την δουλειά του, τον σήκωσαν στα χέρια μέχρι την εκκλησιά . Για να δοξολογίσoυν όλοι μαζί τον Άγιο, που τον βοήθησε να πυρπολήσει την Τουρκική ναυαρχίδα.
Η μακελεμένη και πνιγμένη στον καπνό και το αίμα Χίος, έπρεπε να πάρει μια βαθειά ανάσα..

Την ίδια ώρα, ο ουρανός, έρραινε ασήμι τη θάλασσα..

Μιά βιαστηκή καλησπέρα στον κυρ Κωσταντή..
Πρέπει να προφτάσω πριν σκοτεινιάσει, να ανεβώ στην Μαύρη Ράχη..
Να γονατίσω πάνω σε αυτό το βράχο και να σκύψω το κεφάλι κάτω από αυτό τον ουρανό...
Aυτός δεν είναι ο λόγος που με έφερε εδώ?

Από εκεί πάνω μπορεί κανείς να καταλάβει πόσα ζύγια πρέπει να βάλει , για να κερδίσει στη ζυγαριά της ζωής, την ελευθερία.

Ουρανό, θάλασσα, και βράχια...
Και μάτια να κοιτάζει μακρυά, πέρα από τον ορίζοντα..
Και ψυχή που να χωρά την απεραντοσύνη......

....και να θέλει να την κάνει δική της...

Να την απλώσει, και να την ανεμίζει φλάμπουρο..



Σκοτεινιάζει....
Τώρα που σκοτεινιάζει στον ορίζοντα , πρέπει να ξεκινήσουν τα πανηγύρια..

Οι χοροί


Οι λαμπαδοφορίες

Τα πυροτεχνήματα


Το ιερατείο και οι επίσημοι


Η Μπάντα του Στρατού

Tο άγημα του Πολεμικού ναυτικού


Και ύστερα όλοι θα φύγουν..


Θα μείνουν μονάχα οι βράχοι. Και η Μυκηναϊκή νεκρόπολις στο Αρχοντίκι.
Οι τάφοι που περιμένουν να τους ελευθερώσουν, για να μιλήσουν την ιστορία των Αχαιών της Τρωϊκής εκστρατείας...
Για την ίδια ιστορία που έχει μιλήσει ο Όμηρος με τα λόγια του γέρο-Νέστωρα:
"αν παραπάνω από τη Χιό τη βράχινη θα βγούμε
προς την Ψυριά(Ψαρά) από τα ζερβά ετούτη αφήνοντάς την ....."



Οι μαύροι βράχοι καταμεσίς του Πελάγου ...Πάνω τους είναι γατζομένες σαν απολιθώματα αχιβάδων, οι ανθρώπινες ψυχές.
Φορτωμένες με την ιστορία του Αιγαίου..
Εδώ στο σταυροδρόμι που συναντώνται τρεις Ήπειροι. Όπου ανιχνεύονται οι απαρχές της πολιτισμικής εξέλιξης του ανθρώπινου είδους...Η μήτρα που μέσα της κυοφορήθηκαν, αναπτύχθηκαν και θεμελιώθηκαν οι αξίες του παγκόσμιου πολιτισμού...
Εδώ που αιώνες τώρα το φως συγκρούεται με το σκοτάδι...

ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ

Ευχαριστώ πολύ , (αν και με σχεδόν απαράδεκτη καθυστέρηση, λόγω συνεχών μετακινήσεων), την ΑΣΤΡΙΑ για το δώρο που έκανε στην Μικροκλασματική ή Μορφοκλασματική απεικόνιση.
Την ευχαριστώ και για την γεναιοδωρία της, γιατί προφανώς υπάρχουν φίλοι bloggers πολύ πιό άξιοι από μένα, για να πάρουν το δώρο. Το fractal αποδέχεται to βραβείο αυτό , σαν πρόκληση για να γίνει καλλύτερο.
Και ακόμα το αποδέχεται, σαν μιά ευκαιρία να μιλήσει από αυτή τη θέση για καινούριους φίλους bloggers, που δημιούργησαν blogg μέσα στο 2009 και που σίγουρα αξίζουν το βραβείο της επίσκεψής σας στο blogg τους.
Σύμφωνα λοιπόν με τους κανόνες του παιχνιδιού, παραδίδω στην προσοχή σας, τους σχετικά νέους bloggerς που αξίζει να τους γνωρίσετε.

DARK FLOW (Απρίλιος 2009) http://porkorossoatadriano.blogspot.com/2009/04/blog-post.html#comments

DIMITRISP(SE XRONO ENESTOTA) (Mάϊος 2009) http://wwwalsoscom.blogspot.com/

ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ (Μάρτιος 2009) http://www.blogger.com/profile/17061674661175173031

ΑΖΑ (Απρίλιος 2009) http://karavaki69.blogspot.com/

ΜΑΝΟΣ (Ιανουάριος 2009) http://www.blogger.com/profile/07942984788315497242

Αυτή τη στιγμή οι επισκέπτες της Μικροκλασματικής απεικόνησης στάνουν σε μιά από τις δυνάμεις του 10, To 10 στην 4η Ευχαριστώ 10.000 φορές τους φίλους που πέρασαν από το σπίτι μου. Τους αφιερώνω αυτή την ανάρτηση..

Tα φεγγάρια της Κύμης

Κάθε φορά που στις μακρυές νυχτερινές μας περιπλανήσεις, η Μαρία μου μιλούσε για τα
μεγάλα φεγγάρια των παιδικών της χρόνων, την αντιμετώπιζα με κατανόηση..
Κάθε φορά που στα ποιήματά της (η Μαρία είναι γνωστή ποιήτρια) μιλούσε για τα φεγγάρια αυτά, τα διάβαζα με συμπάθεια…
Κάθε φορά που τα αναπολούσε..έκλεινα τα μάτια μου και την άφηνα να μιλά…

Όταν η Μαρία με κάλεσε να περάσουμε μαζί το τριήμερο, στο χωριό της μητέρας της στον Οξύλιθο της Κύμης, δεν ήξερα τίποτα για τα φεγγάρια της Κύμης…

Το βράδυ καταλάγιαζε ο θόρυβος της παραλίας του Οξύλιθου, και μια μεγάλη ευρυχωρία παραμέριζε τα σύννεφα, και απλονώταν πάνω από τη θάλασσα. Έκανε τόπο για να φανεί, πέρα μακρυά, στην απέναντι άκρη του Αιγαίου, μια τεράστια ροζ άχλυ που πάσχιζε να χωρέσει σε ένα μεγάλο ασαφή κύκλο, καρφώνοντας το κέντρο του, με φωτεινές πρόκες...
Όσο περισσότερο συμπυκνόνονταν η άχλυ και το περίγραμμα του μεγάλου κύκλου διαγράφονταν όλο και πιο καθαρά, τόσο πιο δυνατά άκουγα το φως να περνά μέσα από το πουκάμισό μου και να χαράζει τις συντεταγμένες του, πάνω στο σώμα μου..
Κάθε σημείο στο σώμα μου. γίνονταν στόχος και προορισμός για τις άπειρες γραμμές που έδεναν τον φωτεινό κύκλο του ορίζοντα της Ανατολής, με τα όνειρα μου.
Έπεσα στη θάλασσα για να ξεμεθύσω..
Είπα: Πρέπει να ταχτοποιήσω τα όνειρά μου. Ακριβώς, όπως τα ρούχα στο μπαούλο.
Στις όχθες του ακίνητου ποταμού πλάι, τα βατράχια ερωτεύονταν με δραματικές κραυγές..
Είπα: Σιγά-σιγά πρέπει να γυρίσω στο ξενοδοχείο. Να αφήσω τη θέση μου στο τίποτα..
Να κρύψω τη γύμνια μου. Να ξεμοναχιάσω τη μέθη μου..
Το βαρύ άρωμα της συκιάς, μου δείχνει το μονοπάτι, δίπλα στο ποτάμι. . Το φεγγάρι σχηματισμένο καθαρά πιά, σε λίγο θα πάρει την θέση του πάνω από τα ακίνητα νερά του ποταμού..
Ίσως τότε τα βατράχια να με λυπηθούν και να σωπάσουν τις κραυγές τους..

Ύστερα θυμήθηκα ένα ποίημα της Μαρίας που είχε σωθεί στην μνήμη μου και άρχισα να το ψυθιρίζω ανεπαίσθητα:

Περιπέτεια

Με μάγεψες κοντά σου
Βελλεροφόντη
με μάτια γεμάτα υποσχέσεις
για μιά βόλτα ως τ’ άστρα.

Και περπάτησα μέσα στο όνειρο
της παρουσίας σου
και κράτησα τ’ ολόχρυσο φέγγάρι
στα χέρια μου
Πάνω στον πήγασο
της δικής σου ενέργειας.

Μόνο που ο Δίας μάς πρόλαβε
με τον κεραυνό στο χέρι.


Από την συλλογή “Το γέλιο της Μέδουσας”(1994)

ΠΌΣΟ ΠΟΛΥ ΜΟΙΑΖΟΥΜΕ!!!!

Πριν ένα χρόνο περίπου (παραμονή πρωτομαγιάς) το fractal έκανε τα πρώτα του βήματα στο
χάος του ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Ένα χρόνο μετά ...Είμαστε όλοι εδώ..Και μοιάζουμε όλοι τόσο πολύ!!!!
Κάποτε "Ο χρήστης kryos" είχε "πληκτρολογήσει" : Είμαστε όλοι ένα, αφού τα μόρια του αέρα που μας ενώνουν αποτελούνται από το ίδιο υλικό με μας..
Σας ευχαριστώ όλλους που σταθήκατε έστω και για λίγο στο κατώφλι της ψυχής μου και μοιραστήκαμε ένα ποτήρι δροσερό νερό.

tajidi sto diasthma

Uploaded on authorSTREAM by aSGuest19869 | Upload your own presentation

Y.Γ
Αυτή η γιορτή άργησε λίγο , λόγω τεχνικών προβλημάτων που όμως ξεπεράστηκαν χάριν στη βοήθειια όλων σας . Μα πιό πολύ του φίλου που άργησε κάπως .. αλλά στο τέλος αποκαλύφθηκε!!
Kρατεός απάντων των θαλασσών.. Ένας πραγματικός Θαλασσοκράτωρ!
Να είμαστε όλοι καλά... και του χρόνου εδώ...και.... εκεί και παντού...

Β Ο Η Θ Ε Ι Α ! ! !

Στις αρχές του Μάη Η Μορφοκλασματική απεικόνιση είχε τα πρώτα της γενέθλια.
Με την ευκαιρία ήθελα να σας χαρίσω μια όμορφη εμπειρία, η οποία όμως είναι σε αρχείο power point και δεν ξέρω πως να το αναρτίσω...
Έκανα άπειρες προσπάθειες πριν βγω στους δρόμους να ζητήσω τη βοήθειά σας.
Ποιός καλός φίλος θα με βοηθήσει να ξεπεράσω την αναπηρία μου?..

Με την ευκαιρία δείτε το ψαράκι της ανάρτισης " Κτημα-το-λόγιον" να τολμά επί τέλους να πάρει τους δρόμους...
Αρκετά περίμενε ένα ολόκληρο χειμώνα να κοιτάζει από το παράθυρο....
Α..μα .. πιά...

Η ΚΡHΤΗ

η απεραντοσύνηΗ απλότηταΤο φως και η σκιάΗ σφραγίδα του καταχτητή


















Ο Αγώνας

Η ξεροληθιά

Η βλάστηση




































Η αυστηρότητα


Η Πορεία

Ο Ρεμβασμός

Η αρμονία

Η Ισορροπία

Τ΄αγρίμια

Η ορμή

Τα χέρια

Τα χρώματαΗ ομορφιά
Η παράδοση
Η ΙστορίαΗ ΓαλήνηΗ ελπίδαΤο όνειρο

Μία τελείως ασήμαντη ιστορία...

Ήρθε από την Αλβανία μόλις δεκαπέντε χρονών παιδί.
Κοιμόταν στους δρόμους, και πλένονταν χειμώνα καλοκαίρι σε όποια αφύλακτη οικοδομή έβρισκε νερό. Έτρωγε ότι τον φίλευαν τα αφεντικά που κατά καιρούς δούλευε..
Ρούχα και παπούτσια έβρισκε στα σκουπίδια. Τα έπλυνε στις οικοδομές πριν τα φορέσει. Δεν είχε τίποτα άλλο εκτός από τη θέληση να ζήσει και να στείλει ψωμί για τα μικρότερα αδέλφια του στην Αλβανία..
Ήταν ένας κλασικός "Αλβανός"
Μετά από δεκαοχτώ χρόνια δουλειάς στην Ελλάδα, εκτός από την πολύτιμη πράσινη κάρτα, κερδισε και την εκτίμηση όλων όσων είχε εργαστεί για λογαριασμό τους. Η προσεκτική δουλειά, η υπευθυνότητα η εντιμότητα , και οι δημιουργικές και έξυπνες λύσεις που έδεινε , τον έκαναν περιζήτητο. Ήταν μετρημένος και σοβαρός. Δούλευε χωρίς να ξεχωρίζει μέρες, ώρες η αποστάσεις,, Και τα κατάφερε... Πριν λίγους μήνες το όνειρό του ενσαρκώθηκε σε μιά ακριβή και σύνθετη μηχανή που έκανε πολλές οικοδομικές εργασίες.. Πήρε και την πρώτη του δουλειά σαν ανεξάρτητος μάστορας.. Μια βίλα στο Ψυχικό που από ερείπιο την έκανε ανάκτορο. Το καμάρι και η περιφάνεια του ξεχίλιζαν στο τηλέφωνο:
- Πηγαίνετε να δείτε την βίλα οδός, αριθμός, στο Παλαιό Ψυχικό..την επιδιόρθωσα μόνος μου. Θα δείτε τη δουλειά μου, και θα με συστήνετε ανεπιφύλακτα,,. Και συνέχισε με καμάρι..
Μόλις τελείωσα και με σύστησαν σε ένα μεγάλο σπίτι στην Εκάλη.. Ξεκινώ την Δευτέρα!
Μας πήγε στο Ψυχικό, με μία φίλη που δούλευε εκείνη την ημέρα στο σπίτι της.
Είχε ραντεβού με το φορτηγό που θα μετέφερε τη μηχανή στην Εκάλη..
Μόλις μπήκε στην αυλή του σπιτιού στο Ψυχικό, ακούσαμε την απελπισμένη κραυγή του πληγωμένου Ζώου.. Η μηχανή δεν ήταν εκεί. Την είχαν κλέψει...
-Δεκαοχτώ χρόνια δούλευα για να πάρω αυτή τη μηχανή. Ελάχιστοι στην οικοδομή έχουν τέτοια μηχανή.. Πως θα δουλέψω τώρα... Τίποτα δεν έχω πιά... Μόνο εσας έχω. Βοήθείστε με... Πρέπει να ξαναρχίσω πάλι από την αρχή..
Ένοιωσα συντριπτική ντροπή μπροστά στην αδυναμία να κάνω κάτι...
Και ύστερα έπεισα τον εαυτό μου πως αυτή η ιστορία είναι μιά ασήμαντη καθημερινή ιστορία, ενός Αλβανού.. Συγνώμην Νίκο. Έχω να ασχοληθώ με τόσα άλλα πράγματα!...

Ευγένιε.. Καλό ταξείδι...και καλή αντάμωση....

ΑΝΑΛΗΨΙΣ ΔΙΑ-ΒΗΜΑ

To τελευταίο μου ταξείδι στην Αθήνα ήταν το πιο πολυήμερο των τελευταίων χρόνων αλλά
και το πιο σημαντικό από άποψη δραστηριοτήτων και πολιτιστικών εμπειριών.

Αλλά εκείνο που με έκανε να νιώσω πολύ πιο πλούσια από συγκίνηση,και αισθητική ικανοποίηση αλλά συγχρόνως μου έδωσε και την αίσθηση μιάς δυνατής πρόκλησης για την προσέγγισή μου στο θέμα της πνευματικής αναζήτησης και των θρησκευτικών μου αναζητήσεων, ήταν η έκθεση ζωγραφισμένης Αγιογραφίας της φίλης Χιώτισσας Ζωγράφου Τίνας Μάσχα. .(Gallery Kourd, Φαναριωτών και Κασσιανής 2, Λυκαβηττός, τηλ 210. 6426573) .

Οι φυσογνωμίες που είναι γνώριμες από την Βυζαντινή Χριστιανική εικονογραφία, δεν συνιστούν το σώμα της εικόνας « το εξωτερικό και ορατό σημάδι μιάς εσωτερικής και πνευματικής χάρης» όπως μέχρι τώρα αναγνωρίζουμε.

Οι πίνακες αφού πρώτα παγίδευσαν τις αισθήσεις μας με τα δραματικής έντασης χρώματα των εσθήτων και το υπερκόσμιο φως που αναδύονταν μέσα από τις φυσιογνωμίες των Αγίων, μας έσυραν σε ένα ταξείδι εσωτερικής περιπλάνησης και αναζήτησης ενός καινούρου δρόμου ανάγνωσης του κόσμου και του τρόπου ύπαρξης του προσώπου, μέσα στον κόσμο αυτό.

Έδωσαν στην ψυχή μας μια πνευματική σκαπάνη να σκάψει αυτούς τους καινούριους δρόμους.

Έδωσαν στην όρασή μας ένα φακό που εντοπίζει άγνωστες διαστάσει και να προτείνει καινούρια σημεία οπτικής και ενόρασης..

Έδωσαν στο μυαλό μας το ερέθισμα μιας ανανέωσης της προσπάθειας για την νοηματοδότηση της ζωής.

Αλλά πάνω από όλλα μας όπλισαν με την πνευματική και αισθητική δύναμη που χρειάζεται για να κοιτάξουμε μέσα μας, αν και εφ΄όσον νιώθουμε την ανάγκη να κάνουμε ένα καινούριο ξεκίνημα. ΖΩΗΣ.

ΕΥΧΕΣ Για μιά νέα αρχή, με την ευλογία της ολάνθηστης φύσης του Ουρανού και της Ανάστασης που ακολουθεί κάθε Σταύρωση

H ραθυμία της Ανατολής....

Eίναι γνωστό πόσο τεμπέληδες είμαστε εδώ στην Ανατολή..Αυτός είναι ο ένας λόγος. Ένας άλλος λόγος είναι, ότι αυτό τον καιρό έχω την τιμή να είμαι και εγώ πρρωτευουσιάν- και δεν έχω χρόνο να σκεφτώ. ( αλλά ως είναι επίσσης γνωστό, όπου πάει η αλεπού τραβά και την ουρά της, βλέπε τον υπολογιστή της) . Ένας άλλος λόγος είναι μιά περίεργη διάθεση εξομολόγησης. (όπως το πάρει κανείς) Και τέλος, ένας ακόμα λόγος είναι πως ήθελα να κάνω μιά καινούρια ανάρτηση, αλλά βαριόμουν να σκεφτώ. Αναγκάστηκα όμως να το κάνω, όταν πήρα πρόσκληση από ένα καινούριο φίλο τον "Ξάνθη Φιλοσοφείν" και έπρεπε να ανταποκριθώ.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να κάνω ανάρτηση το σχόλιο που άφησα στο πολύ αξιόλογο blogg του, ( με μερικές απαραίτητες διευκρινήσεις) για να ακούσω και τις δικές σας σκέψεις στο θέμα που βάζω. Και αυτό μέχρι που να ξαναγυρίσω στα δικά μου νερά. Τα Αιγαιοπελαγήτικα.(Και να βρω τη χαμένη μου ενέργεια)

" Το ψευδώνυμο Fractal, το διαχειρίζετε ένα τρεχαντίρι που ταξιδεύει αιώνες στο Αιγαίο αλιεύοντας τις σκέψεις τα όνειρα και τις ψυχές των ανθρώπων που το κατοικούν. Μόνο που κάποια μικρή στιγμή στον δρόμο του, έτυχε να συναντήσει ένα fractal..
Και από τότε προσπαθεί να βρει την νέα ισορροπία του άξονα της Γης, που ορίζει τους πόλους.Αυτή που χρειάζεται για να λειτουργήσει ο μπούσουλας. Αλλιώς δεν θα μπορέσει να συνεχίσει την πορεία του...

Λέγεται πως η δημιουργία του μύθου του Οιδίποδα, συμπίπτει χρονικά (σύμφωνα με ένα Αιγυπτιακό ημερολόγιο) με μιά μεγάλη έκρηξη που είχε σαν αποτέλεσμα, την μετατόπιση του άξονα της Γης. Η μετατόπιση αυτή που ήταν μιά βαθειά ανατροπή στην ισορροπία της Γης , αποτυπώθηκε στην μυθολογία με την ανατροπή των κοινωνικών σταθερών. (μιά από αυτές είναι σχέσεις που συνδέουν τα μέλη της οικογένειας...)

Όσα συμβαίνουν γύρω μας, (στον εθνικό και παγκόσμιο χώρο) αποτελούν μιά μεγάλη ανατροπή στην κλίμακα των αξιών. Εκείνων που θεμελειώθηκαν από την αρχαία Ελληνική σκέψη (Ομηρικά έπη, Ίωνες φιλόσοφοι). Έγινε λοιπόν μιά μετατόπιση του άξονα της Γης? Με σταθερή αυτή την μετατόπιση, την νέα αντίληψη των υλικών που οικοδομούνται οι ανθρώπινες σχέσεις και το μέλλον του κόσμου, θα βρούμε την νέα ισορροπία μας? Και είναι αυτή η ισορροπία η λεγόμενη "Νέα Τάξη Πραγμ'ατων"

Ωχ μπελάδες..Για ένα ράθυμο fractal από τα μέρη της Ανατολής.......

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ (Προετοιμασία γυρισμάτων)

Τρίτη πρωί και μιά υπέροχη λιακάδα μου ζήτησε να με πάρει αγκαζέ και να πάμε μιά βόλτα στο παλιό Μοναστήρι του χωριού
Και γιατί όχι? Πάμε. Σαν φτάσαμε λοιπόν κατάλαβα πως η πρόταση της λιακάδας δεν ήταν και τόσο τυχαία. Βρεθήκαμε ξαφνικά μπροστά σε ένα χαμογελαστό, αεικίνητο κύριο που ερευνούσε τα πάντα, ολόγυρα... Δεν δώσαμε πολή σημασία και γυρίσαμε στην πλατεία για καφέ......

Ξαφνικά βλέπω μπροστά μου την κυρία Έλντα Δημοπούλου. Γνωστη και σπουδαία ενδυματολόγο.
-Παμε για καφέ, της λέω, 'ερχεσε?
Βεβαίως μου χρειάζεται. Να φωνάξω όμως και τον Στέλιο Ζωγόπουλο που είναι στο παλιό μοναστήρι από τα ξημερώματα. Θα τον χρειάζεται, σίγουρα.. - Βεβαίως. Ποιός είναι ο κύριος? ρωτώ.
-Μα πως δεν τον ξέρεις? Το δεξί χέρι του Κώστα Κουτσομύτη. Ο άνθρωπος "Βεγγος". Δεν σε πιστεύω πως δεν τον ξέρεις. -Όχι, δεν έτυχε, απάντησα.. -Ε τώρα θα τον μάθεις και δεν θα τον ξεχάσεις ποτέ, μου απάντησε... . -Ωραία. Μάλλον τον γνώρισα πριν λίγα λεπτά, αποκρίθηκα, φέρνοντας στο μυαλό μου τον άνθρωπο του μοναστηριού.. Παραγείλαμε τους μέτριους και μέχρι να φτάσει ο Στέλιος, έρριξα μια ματιά τριγύρω......

Μα τι συμβαίνει εδώ?
Γιατί τόσα άλογα μαζεύτηκαν μέσα στο χωριό και δεν είναι στους σταύλους ή στα χωράφια?
Καλά. Τι συνέβει ξαφνικά και το χωριό μου γέμισε κόσμο από μιά άλλη εποχή?

Και από τις ακακίες στο προαύλιο του παλιού μοναστηριού έφυγαν τρομαγμένα τα πρώτα χελιδονία της Άνοιξης?
Στην πλατεία του χωριού δεν μπορώ να αναγνωρίσω τους χωριανούς που πίνουν όπως κάθε πρωί το καφεδάκι τους.


Πρέπει να ψάξω τον αίτιο, Πίσω στο παλιό μοναστήρι.

Καλή-μέρα σας Κ.Κουτσομύτη. Εδώ fractal. Mπορώ να συστηθώ με τον διευθυντή φωτογραφίας, τον ηχολύπτη, και τον πυροτεχνουργό? Καλά τον Παντιά τον ξέρω, από παλιά..
Ο ¨στρατηγός " κ. Κώστας Κουτσομύτης δεν είχε αντίρηση. Από την καρέκλα του σκηνοθέτη ο "μέγας οφθαλμός" τα πάντα ορά.. αλλά όμως οι τσέτες...αμίληκτοι
Με την απειλή των όπλων, μου απέσπασαν την υπόσχεση να μην μιλήσω για το ό,τι θα δω.
Οι bloggers δεν πρέπει να ξέρουν. Σαν αξιοπρεπές fractal, πήρα την απειροελάχιστη μορφή μου, και χώθηκα ανάμεσά τους.
Ο Γιώργος Καραμίχος ρίχνει τελευταίες ματιές στο ρόλο του..
Οι βοσκοί ξεκουράζονται...
Οι τεχνικοί τοποθετούν τις κάμερες ψηλά στην ταράτσα του κελιού.
και ο αύλιος χώρος του παλιού μοναστηριού μοιάζει με εργοτάξιο. Στην άκρη μπροστά στο λευκό τραπέζι η Βιργινία, η διευθύντρια της παραγωγής ελέγχει και δίνει εντολές.